പുഞ്ചഗിരി താഴ്വാരം
രചന : അനിഷ
“മോളെ, ഈ ഓട്ടോയിൽ കയറിക്കോ… ഈ മാമൻ മോളെ വീട്ടിലെത്തിക്കാം. ചില്ലിക്കാശ് വേണ്ട. ഇനി ഈ സമയത്ത് ബസ് വരാൻ സാധ്യത കുറവാ…”
“വേണ്ട മാമാ, ഞാൻ നടന്നോളാം…” കനത്ത മഴയത്ത് തണുത്തുവിറച്ച് ബസ് സ്റ്റോപ്പിന്റെ കോണിൽ ഒതുങ്ങിനിൽക്കുമ്പോൾ ഒമ്പതാം ക്ലാസുകാരിയായ സാനിക മടിയോടെ പറഞ്ഞു.
“ഈ കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയത്ത് ഇവിടെ എത്രനേരം നിൽക്കും മോളെ? ദാ, ഈ പ്ലാസ്റ്റിക് ഷീറ്റ് മാറ്റി പിന്നിലേക്ക് കയറിയിരിക്ക്. മാമൻ വേഗം കൊണ്ടുവിടാം.”
ആദ്യം അവളൊന്ന് മടിച്ചു. പക്ഷേ, ആ തണുപ്പിൽ വീട്ടിൽ അമ്മ തനിക്കായി ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ടാകുന്ന ചൂടുപലഹാരങ്ങളുടെ ഓർമ്മ അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. എത്രയും വേഗം അമ്മയുടെ അരികിലേക്ക് എത്തണമെന്ന ആഗ്രഹത്താൽ, അവൾ ആ മടിയോടെയും ഭയത്തോടെയും ആ ഓട്ടോയുടെ പിന്നിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു.
അവൾ കയറിയതും ആ ഓട്ടോറിക്ഷ കനത്ത മഴയെ കീറിമുറിച്ച് പുഞ്ചഗിരിയുടെ മലയോര പാതയിലൂടെ മുന്നോട്ട് കുതിക്കാൻ തുടങ്ങി.
പ്രകൃതിഭംഗി തുളുമ്പിനിൽക്കുന്ന, പച്ചപ്പുതച്ച കുന്നിൻചെരിവുകളും എപ്പോഴും മൂടിക്കിടക്കുന്ന മഞ്ഞുമേഘങ്ങളുമുള്ള അതീവ സുന്ദരമായ ഒരു ഗ്രാമമായിരുന്നു പുഞ്ചഗിരി. എന്നാൽ, പുറമേക്ക് കാണുന്ന ആ ശാന്തതയ്ക്കും നന്മയ്ക്കുമപ്പുറം, കറുത്ത നിഴലുകൾ പതുങ്ങിയിരിക്കുന്ന ഒരിടം കൂടിയായിരുന്നു അത്.
അതേസമയം, പുഞ്ചഗിരിയിലെ അവരുടെ വീട്ടിൽ സാനികയുടെ അമ്മ അടുക്കളയിലായിരുന്നു. മനസ്സ് നിറയെ മകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളായിരുന്നു അവൾക്ക്: ‘എന്റെ പൊന്നുമോൾ വളരുകയാണ്… ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് തുണികളെല്ലാം ചെറുതായിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇന്ന് അവൾക്കായി വാങ്ങിയ പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ സർപ്രൈസ് ആയി കാണിച്ച് അവളെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം!’
അമ്മ മകൾക്കായി പലഹാരങ്ങൾ തയ്യാറാക്കി കാത്തിരിക്കുമ്പോഴാണ് സാനികയുടെ അച്ഛൻ രാജശേഖരൻ തമ്പി ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറിവന്നത്. സന്തോഷം അടക്കാനാവാതെ അദ്ദേഹം ഭാര്യയെ വിളിച്ചു:
“എടീ… ഞാൻ മോളുടെ ജന്മദിനത്തിന് കൊടുക്കാൻ ദാ ഈ ഡയമണ്ട് കമ്മൽ വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. നാളെയല്ലേ അവളുടെ ജന്മനാൾ!”
അപ്പോഴാണ് പനി കാരണം അന്ന് സ്കൂളിൽ പോകാതിരുന്ന സാനികയുടെ അനിയൻ അഭിജിത്ത് മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്നും പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് സിറ്റ്ഔട്ടിലേക്ക് വന്നത്. അച്ഛന്റെ കൈയിലെ സമ്മാനപ്പൊതി കണ്ടതും അവൻ ചോദിച്ചു:
“അച്ഛാ, എനിക്ക് ഗിഫ്റ്റ് ഇല്ലേ?”
“ഈ ചോദ്യം ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതാടാ… ഇന്നാ പിടിക്ക്!” ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തമ്പി തന്റെ ബാഗിൽ നിന്നും മറ്റൊരു സമ്മാനപ്പൊതി എടുത്ത് അവന് നേരെ നീട്ടി.
“ഹായ്, വാച്ച്!” സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടിക്കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു.
പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തതുപോലെ അവൻ തുടർന്നു, “അച്ഛാ, വെയിറ്റ്! ഞാൻ ഒരു സാധനം കാണിച്ചുതരാം.”
അവൻ വേഗത്തിൽ അകത്തുപോയി വലിയൊരു ബോക്സുമായി മടങ്ങിവന്നു. അത് കണ്ട് അച്ഛൻ ചോദിച്ചു:
“ഇതെന്താടാ? ചേച്ചിക്കുള്ള ഗിഫ്റ്റ് ആണോ?”
“അതെ, ഇത് ചേച്ചി തന്നെ തുറന്നു നോക്കട്ടെ,” അവൻ മിടുക്കനായി പറഞ്ഞു.
“ടാ… നീ നിന്റെ കുടുക്ക പൊട്ടിച്ചോ?”
അവന്റെ കൈയിലെ ആ വലിയ ബോക്സ് കണ്ട് അമ്മ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അതെ അമ്മേ, ഞാനും ഹരി അങ്കിളും ചേർന്ന് വാങ്ങിയതാ!” അവൻ അഭിമാനത്തോടെ മറുപടി നൽകി.
മകളുടെ ജന്മദിനം ആഘോഷിക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന മകന്റെ സ്നേഹം കണ്ട് അച്ഛനും അമ്മയും ആർദ്രരായി. അവർ ഇരുവരും ചേർന്ന് അവന്റെ കവിളുകളിൽ സ്നേഹത്തോടെ ചുംബിച്ചു. തങ്ങളുടെ ഏക മകൾ ഒരു ചതിയനായ ഓട്ടോക്കാരന്റെ വണ്ടിയിലാണ് അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതെന്ന് അറിയാതെ, ആ മാതാപിതാക്കളും അനിയനും അവൾ വരുന്നതും കാത്ത് സന്തോഷത്തോടെ വീടിനുള്ളിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു…
കനത്ത മഴയിൽ ഓട്ടോയുടെ ഇരുവശങ്ങളിലുമുള്ള പ്ലാസ്റ്റിക് ഷീറ്റുകൾ കാറ്റിൽ ഉലഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഓട്ടോ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്തോറും സാനികയുടെ മനസ്സിൽ ഭയം നിഴലിക്കാൻ തുടങ്ങി.
കാരണം, അവളുടെ വീടേക്കുള്ള വഴിയിൽ നിന്നും മാറി, വിജനമായ പാതയിലൂടെ ദൂരേക്ക് കുതിക്കുകയായിരുന്നു ആ ഓട്ടോ.
“മാമാ… വഴി മാറിയല്ലോ? എന്റെ വീട് അങ്ങോട്ടല്ല!” സാനിക പേടിയോടെ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞിരുന്ന് ഡ്രൈവറോട് പറഞ്ഞു.
“അതറിയാം മോളെ… മെയിൻ റോഡിൽ വലിയ മരം വീണു കിടക്കുകയാ. അതുകൊണ്ട് ഈ ഷോർട്ട് കട്ടിലൂടെ പോയാൽ വേഗം വീട്ടിലെത്താം. മോൾ പേടിക്കേണ്ട,” മുന്നിലെ കണ്ണാടിയിലൂടെ അവളെ നോക്കി ക്രൂരമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു.
അയാളുടെ മറുപടി അവളെ ഒട്ടും ആശ്വസിപ്പിച്ചില്ല. മൊബൈൽ ഫോൺ പോലുമില്ലാത്തതിനാൽ സഹായം ചോദിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിയില്ലായിരുന്നു. പുറത്ത് ആളനക്കമില്ലാത്ത വഴികൾ മാത്രം. പേടിയോടെ അവൾ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിസ്സഹായയായി ഇരുന്നു.
എന്നാൽ, ആ കാപട്യക്കാരനായ ഓട്ടോക്കാരൻ സാനികയെ സുരക്ഷിതമായി വീട്ടിലെത്തിക്കുന്നതിന് പകരം, നഗരത്തിലെ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന വെളിച്ചമുള്ള ഒരു പഞ്ചനക്ഷത്ര ഹോട്ടലിലേക്കാണ് കൊണ്ടുപോയത്. തന്റെ നിസ്സഹായതയും ഭയവും മുതലെടുത്ത്, തന്നെ കാത്തുരക്ഷിക്കേണ്ട ആ ഡ്രൈവർ ആ ഹോട്ടലിലെ പണക്കാരായ മനുഷ്യർക്ക് അവളെ വി, റ്റുതുലച്ചു.
അത്രയും വലിയൊരു പാതകത്തിന് ആ പഞ്ചനക്ഷത്രക്കാർ അവന് നൽകിയത് വെറും തുച്ഛമായ കുറച്ചു പണമായിരുന്നു! എന്നാൽ, ആ കറപുരണ്ട നോട്ടുകൾ കയ്യിൽ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ അവൻ ബാക്കിയെല്ലാം മറന്നുപോയി.
കോടീശ്വരനായി മാറി എന്ന ഭാവത്തിൽ അവൻ അട്ടഹസിച്ചു.
പക്ഷേ, സ്വന്തം വീട്ടിലും അവനെ കാത്ത് മൂന്ന് സ്ത്രീകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന കാര്യം ആ നരാധമൻ മറന്നുപോയി! അവന്റെ പ്രായമായ അമ്മ, അവനെ ദൈവത്തെപ്പോലെ വിശ്വസിക്കുന്ന ഭാര്യ, സാനികയുടെ അതേ പ്രായമുള്ള അവന്റെ സ്വന്തം മകൾ! മറ്റൊരാളുടെ മകളെ തുച്ഛമായ പണത്തിന് വേണ്ടി നരകത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുമ്പോൾ, സ്വന്തം ചോരയ്ക്കും നാളെ ഇതേ വിധി വരാമെന്ന സത്യം ആ കാപട്യക്കാരൻ ഓർത്തില്ല.
ഭയം കൊണ്ട് വിറങ്ങലിച്ചു നിന്ന ആ ഒമ്പതാം ക്ലാസുകാരിയുടെ നിലവിളികൾ ആ പഞ്ചനക്ഷത്ര ഹോട്ടലിന്റെ ശീതീകരിച്ച ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒടുങ്ങിപ്പോയി.
അവിടെ വെച്ച് മുപ്പതോളം വരുന്ന കാka, മഭ്രാന്തന്മാർക്ക് അവളെ അവർ മാറി മാറി വിറ്റു. പണത്തിന്റെ കൊഴുപ്പിൽ മത്തുപിടിച്ച മനുഷ്യരൂപമുള്ള ആ മൃഗങ്ങളുടെ മുന്നിൽ ആ കുഞ്ഞിന് തന്റെ ആ, ത്മാഭിമാനവും മാ, നവും നഷ്ടപ്പെട്ടു. സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് ഇനി ഒരിക്കലും തിരിച്ചുപോകാൻ കഴിയില്ലെന്ന വേദനയോടെ അവളുടെ ശരീരം ആ മുറിയിലെ തറയിൽ ചോരയൊലിച്ച് പിടയുകയായിരുന്നു.
അതേസമയം, പുഞ്ചഗിരിയിലെ സാനികയുടെ വീട്ടിൽ ക്ലോക്കിലെ സൂചി അഞ്ചര കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
“എന്താ തമ്പിയേട്ടാ… മോൾ ഇതുവരെ വന്നില്ലല്ലോ. ഫോൺ ഇല്ലല്ലോ അവളുടെ കൈയിൽ… എവിടെയെങ്കിലും മഴയത്ത് കുടുങ്ങിപ്പോയതാണോ?” അടുക്കളയിൽ നിന്നും ഉത്കണ്ഠയോടെ അമ്മ ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു.
“മഴ കനത്തത് കൊണ്ടാവും എടീ. ഞാൻ ജംഗ്ഷൻ വരെ ഒന്ന് പോയി നോക്കാം. ബസ് വല്ലതും ലേറ്റ് ആയോ എന്ന് അറിയാമല്ലോ,”
തമ്പി തന്റെ ബൈക്കിന്റെ കീയും കുടയുമെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുനിഞ്ഞു.
മകൾക്ക് സംഭവിച്ച ക്രൂരതയുടെ ആഴമറിഞ്ഞ രാജശേഖരൻ തമ്പി നീതിക്കായി ആ പുഞ്ചഗിരി പോലീസ് സ്റ്റേഷന്റെ പടികൾ പലപ്രാവശ്യം കയറിയിറങ്ങി. ഓരോ തവണ ചെല്ലുമ്പോഴും വലിയ സ്വാധീനമുള്ള ആ ഹോട്ടലുടമകളുടെയും ഉയർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെയും ഫോൺ കോളുകൾ കാരണം സ്റ്റേഷനിലുള്ളവർ തമ്പിയെ തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കിയില്ല.
പണത്തിന് മുന്നിൽ മനുഷ്യത്വം പണയം വെച്ച സഹപ്രവർത്തകരുടെ ഈ ക്രൂരത കണ്ട് ആ സ്റ്റേഷന്റെ ഒരു കോണിൽ ഒരു പോലീസുകാരൻ മനസ്സുരുകി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു—സിവിൽ പോലീസ് ഓഫീസറായ ഹരിദാസൻ.
സ്വന്തമായി ഒരു മകളുള്ള അയാൾക്ക് തമ്പിയുടെ നെഞ്ചുപൊട്ടിയുള്ള കരച്ചിൽ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഉയർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ വിലക്കുകളെയും സ്വന്തം ജോലിയെയും ഭയപ്പെടാതെ, ഒടുവിൽ ആ മനസ്സലിവുള്ള പോലീസുകാരൻ തമ്പിയോടൊപ്പം പോരാടാൻ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചു.
മകൾക്കായി ഹരിദാസനും തമ്പിയും നഗരത്തിന്റെ പല കോണുകളിലും അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു. അന്വേഷിച്ച ഇടങ്ങളിലെല്ലാം നിരാശയും നിശ്ശബ്ദതയും മാത്രമായിരുന്നു മറുപടി.
അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് കനത്ത നിരാശയോടെ അവർ ഒരു പഴയ ജംഗ്ഷനിലെ തണൽമരത്തിന് ചുവട്ടിൽ ഒന്നു വിശ്രമിക്കാൻ നിന്നത്. അപ്പോഴാണ് കീറിപ്പറിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച ഒരു അനാഥ ബാലൻ അവിടെ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നത് കണ്ടത്. അവൻ തമ്പിയുടെ കൈയിലെ സാനികയുടെ ഫോട്ടോയിലേക്ക് കൗകുകത്തോടെ നോക്കി.
പെട്ടെന്ന് ആ കുട്ടിയുടെ മുഖത്ത് ഭയം നിഴലിച്ചു. അവൻ തമ്പിയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“അങ്കിളേ… ഈ ചേച്ചിയെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അന്ന് ആ വലിയ മഴയത്ത്… പുഞ്ചഗിരിയിലെ ആ പാപ്പൻ തന്റെ ഓട്ടോയിൽ ഈ ചേച്ചിയെയും ഇരുത്തി വേഗത്തിൽ പാഞ്ഞുപോകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടതാ!”
“മോനേ… ഏത് ഓട്ടോക്കാരൻ? അവനെ നിനക്ക് അറിയാമോ? അവൻ എവിടെയാ ഉള്ളത്?” ഹരിദാസൻ ആ കുട്ടിയുടെ തോളിൽ കൈവെച്ച് ചോദിച്ചു.
“അറിയാം സാർ… ഇവിടെയടുത്തുള്ള ആ വലിയ ഹോട്ടലിന്റെ പിൻവാതിലിലാണ് അവൻ എപ്പോഴും വരാറുള്ളത്. ഇപ്പോഴും അവൻ ആ ജംഗ്ഷനിലെ കള്ളുഷാപ്പിന്റെ പരിസരത്തുണ്ടാകും. പണം കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ അവൻ അവിടെയിരുന്ന് അട്ടഹസിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.”
തങ്ങളെ ചതിച്ച, സ്വന്തം മകളെ നരകത്തിലേക്ക് തള്ളിവിട്ട ആ മൃഗത്തിലേക്കുള്ള വഴി ഒടുവിൽ ആ കുഞ്ഞിലൂടെ അവർക്ക് മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. തമ്പിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ആളിക്കത്തിയ കോപം പ്രളയകാലത്തെ പ്രബലമായ ഒഴുക്കുപോലെയായിരുന്നു.
അവർ ആ അനാഥബാലൻ പറഞ്ഞ കള്ളുഷാപ്പിലേക്ക് നടന്നു. പുകപടലങ്ങളും അട്ടഹാസങ്ങളും നിറഞ്ഞ ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ തമ്പിയുടെ കണ്ണുകൾ ഒരൊറ്റ മുഖത്തിനായി തിരഞ്ഞു. ബാറിന്റെ ഒരറ്റത്തുള്ള മേശയ്ക്കരികിൽ, കയ്യിൽ കിട്ടിയ പാപപ്പണത്തിന്റെ തിളക്കത്തിൽ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം മദ്യപിച്ചുല്ലസിക്കുകയായിരുന്നു ആ ഓട്ടോക്കാരൻ.
അവന്റെ ആ അട്ടഹാസം കേട്ട നിമിഷം തമ്പിയുടെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഹരിദാസൻ തടയാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, ഒരു വേട്ടമൃ, ഗത്തെപ്പോലെ തമ്പി ആ മേശയ്ക്കരികിലേക്ക് കുതിച്ചെത്തി ഓട്ടോക്കാരന്റെ കോളറിൽ ഇരുമ്പുമുഷ്ടി കൊണ്ട് പിടിമുറുക്കി.
“ടാ…!” ആ ബാറിനെ നടുക്കിക്കൊണ്ട് തമ്പിയുടെ സിംഹഗർജ്ജനം ഉയർന്നു.
“എവിടെടാ… എവിടെ എന്റെ മോൾ? ഏത് മുറിയിലാണ് അവളെ നീ കൊണ്ടുപോയി വിറ്റത്? സത്യം പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ചോര ഞാൻ ഈ മണ്ണിൽ വീഴ്ത്തും!” തമ്പി അവനെ ചുമരിലേക്ക് ചേർത്തുനിർത്തി ശ്വാസം മുട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“തമ്പിയേട്ടാ… എന്നെ കൊko ല്ലരുതേ… ഞാൻ… ഞാൻ പറയാം…” ഓട്ടോക്കാരൻ ഭയന്നുവിറച്ചു പറഞ്ഞു.
അവനെ മൃ, ഗീയമായി ബാറിന്റെ തറയിലൂടെ വലിച്ചിഴച്ചുകൊണ്ട് ഹരിദാസനോടൊപ്പം അയാൾ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
“ഇനി നീ ഒരു നിമിഷം വൈകിയാൽ നിന്റെ ശ്വാസം ഞാൻ ഇവിടെവെച്ച് നിർത്തും. നടക്കെടാ മുന്നോട്ട്!” തമ്പി അലറി.
താൻ ചെയ്ത മഹാപാതകത്തിന്റെ ആഴവും മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന അച്ഛന്റെ കണ്ണിലെ മരണഭയവും തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഓട്ടോക്കാരൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ആ പഞ്ചനക്ഷത്ര ഹോട്ടലിന്റെ വി.ഐ.പി സ്യൂട്ട് മുറി ലക്ഷ്യമാക്കി വിരൽ ചൂണ്ടി. ഹോട്ടലിന്റെ മുകൾനിലയിലെ ആ അടച്ചിട്ട മുറിയുടെ മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ തമ്പിയുടെ നെഞ്ച് തകർന്നുപോയി. തമ്പി തന്റെ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്തുത്ത് ആ മുറിയുടെ കതക് ചവിട്ടിത്തുറന്നു.
കതക് തകർന്ന് അകത്തേക്ക് വീണപ്പോൾ ആ മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന കാka, മഭ്രാന്തന്മാർ ഞെട്ടിത്തരിച്ചു. മുറിയുടെ ഒരറ്റത്ത്, ശരീരം ചോരയൊലിച്ച് പിടയുന്ന അവസ്ഥയിൽ മരണത്തോട് മല്ലിട്ടു കിടക്കുകയായിരുന്നു സാനിക.
പ്രതികാരത്തിന്റെ അഗ്നിയോടെ തമ്പിയും ഹരിദാസനും ഒരേസമയം പാഞ്ഞടുത്തു. അധികാരത്തിന്റെയും പണത്തിന്റെയും ഗർവ്വിൽ അവിടെ നിന്നിരുന്ന ആ നരാധമന്മാർക്ക് അവരെ തടയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ചോര മരവിപ്പിക്കുന്ന ആ പോരാട്ടത്തിനൊടുവിൽ, ആ മൃ, ഗങ്ങളെല്ലാം തറയിൽ ചോരയൊലിച്ച് വീണു.
തമ്പി ഓടിച്ചെന്ന് തറയിൽ കിടന്ന സാനികയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“മോളെ… അച്ഛനാടാ വന്നത്… അച്ഛൻ വന്നു മോളെ…” തമ്പിയുടെ കണ്ണീർ അവളുടെ മുറിവുകളിൽ വീണലിഞ്ഞു.
വേദനയാൽ പിടഞ്ഞിരുന്ന സാനിക പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു, അച്ഛന്റെ മുഖം കണ്ടതും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ആശ്വാസത്തിന്റെ കണ്ണീർ ഒഴുക്കി.
ഹരിദാസൻ ഉടൻ തന്നെ ആംബുലൻസ് വിളിക്കുകയും അവളെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് മാറ്റുകയും ചെയ്തു.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി… ഹരിദാസൻ ശേഖരിച്ച ശക്തമായ തെളിവുകളുടെയും ജനപിന്തുണയുടെയും ശക്തിയിൽ കോടതി ആ നരാധമന്മാർക്കും ഓട്ടോക്കാരനും ആജീവനാന്ത തടവുശിക്ഷ വിധിച്ചു.
അവൾ പതിയെ അവളുടെ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ലോകത്തിലേക്ക് തിരികെയെത്താൻ തുടങ്ങി. ആ കൊടുംക്രൂരതയേറ്റുവാങ്ങിയ അവളുടെ ശരീരത്തിന് ഭിഷഗ്വരന്മാർ ജീവൻ തിരികെ നൽകിയപ്പോൾ, തളർന്നുപോയ അവളുടെ മനസ്സിന് ജീവശ്വാസം നൽകിയത് അവളുടെ കുടുംബവും പ്രിയപ്പെട്ടവരുമായിരുന്നു.
അമ്മ തോളോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് അവൾക്കായി ദിവസവും കഥകൾ പറഞ്ഞുകൊടുത്തു; അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട പലഹാരങ്ങൾ സ്നേഹത്തോടെ വച്ചുവിളമ്പി.
“ദാ നോക്കിക്കേ മോളെ… നിനക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള നെയ്യപ്പം അമ്മ ഉണ്ടാക്കിയതാ. എന്റെ മോൾ ഇതൊന്ന് കഴിച്ചു നോക്കിക്കേ…” അമ്മ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ സ്നേഹത്തോടെ നിർബന്ധിക്കുമ്പോൾ സാനിക പതിയെ അത് വാങ്ങി കഴിച്ച് അമ്മയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കും.
ഓരോ രാത്രിയിലും പേടിസ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ട് അവൾ ഞെട്ടിയുണരുമ്പോഴൊക്കെ അച്ഛന്റെ ശക്തമായ കൈകൾ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് കാവലായി നിന്നു.
“അച്ഛാ… അവർ… അവർ എന്നെ വീണ്ടും…” കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് ഭയത്തോടെ വിറച്ചു കരയുന്ന മകളെ നെഞ്ചോട്
ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് രാജശേഖരൻ തമ്പി പറയും:
”പേടിക്കണ്ട മോളെ… അച്ഛനുണ്ട് നിന്റെ കൂടെ. ആരും… ഒരുത്തനും ഇനി എന്റെ മോളുടെ മേൽ കൈവെക്കില്ല. അച്ഛൻ മരിക്കുവോളം നിനക്ക് കാവലായുണ്ടാകും…”
ആ നെഞ്ചിന്റെ ചൂടിൽ അവൾ പതിയെ പേടി മറന്നുറങ്ങും.
അനിയൻ അഭിജിത്ത് തന്റെ ഓരോ കുസൃതികളിലൂടെയും കുറുമ്പുകളിലൂടെയും ആ വീടിനുള്ളിൽ വീണ്ടും ചിരിയുടെ വെളിച്ചം നിറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
“ചേച്ചീ… ഈ വാച്ച് നോക്കിക്കേ, അച്ഛൻ എനിക്ക് വാങ്ങിത്തന്നതാ. പക്ഷേ ഇത് കാണാൻ എന്നെക്കാൾ ഭംഗി ചേച്ചിയുടെ കൈയിലാ… ചേച്ചി ഇതൊന്ന് ഇട്ടു നോക്കിക്കേ…” അവന്റെ ആ കുഞ്ഞു കുസൃതി കേട്ട് അവളുടെ ചുണ്ടിൽ മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിയും.
ഹരി അങ്കിളും ഇടയ്ക്കിടെ അവരെ വന്ന് കണ്ട് അവൾക്ക് ആത്മവിശ്വാസം പകർന്നു നൽകി.
“മോളെ സാനികാ… നീ ഒന്നിനെയും പേടിക്കേണ്ട. നിന്റെ ഈ അങ്കിളും നിയമവും എന്നും നിന്റെ കൂടെയുണ്ട്. പഴയതുപോലെ ധൈര്യമായി എന്റെ മോൾ പഠിക്കണം, വലിയ ആളാവണം.” ഹരിയുടെ ആ വാക്കുകൾ അവൾക്ക് വലിയൊരു തണലായി മാറി.
വേദനകളിൽ നിന്നും ഭയത്തിൽ നിന്നും പതിയെപ്പതിയെ അവൾ ഉണർന്നു. അവൾക്കായി നീതി നടപ്പിലാക്കിയ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ആ സ്നേഹത്തിനു മുന്നിൽ, അവളിലെ അപകർഷതാബോധവും ഭയവും അലിഞ്ഞുപോയി. അവൾ സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ ശീലിച്ചു, പുതിയ സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഒടുവിൽ, പുഞ്ചഗിരിയുടെ മലമുകളിൽ നിന്നും മഞ്ഞുമേഘങ്ങൾ പെയ്തൊഴിഞ്ഞ ഒരു തെളിഞ്ഞ പുലരിയിൽ, വീടിന്റെ സിറ്റ്ഔട്ടിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന സാനികയുടെ അരികിലേക്ക് അനിയൻ അഭിജിത്ത് ഓടിയെത്തി. അവൻ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ആ വലിയ സമ്മാനപ്പൊതി അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
“ചേച്ചി… ഇത് ചേച്ചിക്കുള്ള എന്റെ ബർത്ത്ഡേ ഗിഫ്റ്റാ… അന്ന് തരാൻ പറ്റാതിരുന്നത്.”
അവൾ പതുക്കെ ആ പൊതി തുറന്നു നോക്കി. അതിനുള്ളിൽ അവളുടേയും അനിയന്റേയും അച്ഛന്റേയും അമ്മയുടേയും ഒപ്പം ഹരി അങ്കിളും ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന മനോഹരമായ ഒരു കുടുംബചിത്രവും, അതിനോടൊപ്പം ഹരി അങ്കിളും ചേർന്ന് വാങ്ങിയ ഒരു മനോഹരമായ ഡയറിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ തന്റെ പുതിയ ഡയറി തുറന്നു. ആദ്യത്തെ താളിൽ അവൾ കണ്ണീരോടെ, എന്നാൽ നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ എഴുതിത്തുടങ്ങി:
‘ഞാൻ ഇപ്പോൾ തനിച്ചല്ല… എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന, എനിക്കായി ജീവൻ കളയാൻ മടിക്കാത്ത ഒരു കുടുംബം കൂടെയുണ്ട്.’
ഇരുളിൽ നിന്നും പ്രകാശത്തിലേക്ക്, വീഴ്ചയിൽ നിന്നും ഉയർച്ചയിലേക്ക് അവൾ ആ ഡയറിയിലെ വരികളിലൂടെ പുതിയൊരു ജീവിതം കുറിക്കുകയായിരുന്നു. കറുത്ത നിഴലുകൾ ഒഴിഞ്ഞുപോയ ആ പുഞ്ചഗിരി താഴ്വാരത്തിലേക്ക് പ്രത്യാശയുടെ പുതിയൊരു സൂര്യൻ ഉദിച്ചുയരുകയായിരുന്നു. അവൾ ഇപ്പോൾ പഴയതിനേക്കാൾ കരുത്തുള്ളവളായി മാറിയിരിക്കുന്നു…!
വർഷങ്ങൾ പലതു കഴിഞ്ഞു… പഴയ ആ ഒമ്പതാം ക്ലാസുകാരി ഇന്ന് ആ പഴയ ഡയറിയിലെ വരികളെ സാക്ഷിനിർത്തി പുതിയൊരു ചരിത്രം കുറിച്ചിരിക്കുന്നു. തനിക്ക് നേരെ ഉയർന്ന അനീതിയുടെ ഇരുണ്ട കൈകളെ തച്ചുടച്ച ആ പഴയ സാനികയല്ല അവളിന്ന്. കഠിനാധ്വാനത്തിന്റേയും നിശ്ചയദാർഢ്യത്തിന്റേയും പാതയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് അവൾ ഇന്ന് സമൂഹത്തിൽ ഉന്നത പദവിയിലിരിക്കുന്ന ഒരു സിവിൽ സർവീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥയാണ്! അന്ന് തനിക്ക് നീതി വാങ്ങിത്തരാൻ കൂടെനിന്ന ഹരി അങ്കിളിനെപ്പോലെ, സമൂഹത്തിലെ പാവപ്പെട്ടവർക്കും അനീതിക്ക് ഇരയാകുന്നവർക്കും ഒരു രക്ഷകയായി, തലയുയർത്തിപ്പിടിച്ച് അവൾ തന്റെ ഔദ്യോഗിക കസേരയിലിരിക്കുമ്പോൾ ആ മുഖത്ത് പ്രത്യാശയുടേയും വിജയത്തിന്റേയും മായാത്ത ഒരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു……