മൺമറഞ്ഞ അരളിപ്പൂക്കളുടെ രാവ്
രചന : അനിഷ
“അല്ല വിക്രമേ… ശ്മശാനങ്ങളിലും കാവുകളിലും നിൽക്കേണ്ട ഈ ചോ, ര അരളി എന്തിനാ ഈ വീട്ടുപറമ്പ് നിറയെ നട്ടുവെച്ചിരിക്കുന്നത്? കാണുമ്പോൾ തന്നെ ഒരു ഭയം തോന്നും.”
വഴിപോക്കനായ ആ പ്രായമുള്ള മനുഷ്യന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് മുറ്റത്ത് നിന്നിരുന്ന വിക്രം ഒന്ന് പതറി. അപ്പോഴാണ് വീടിന്റെ വലിയ ഉമ്മറത്തുനിന്നും, നരച്ച കണ്ണുകളുള്ള ആ പെൺകുട്ടി വിവർണ്ണമായ ഒരു ചിരിയോടെ മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നത്. അനന്യ! അവൾ ആ മനുഷ്യനെ നോക്കി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു:
അനന്യ: “ഇത് വെറും സസ്യങ്ങളല്ല അമ്മാവാ… ഞാൻ ഉള്ളിൽ നട്ടുവളർത്തിയ സ്വപ്നങ്ങളാണ്. മണ്ണിൽ അഴുകിപ്പോകാത്ത എന്റെ ചോരയുടെ നിറമുള്ള സ്വപ്നങ്ങൾ!”
അവളുടെ മറുപടി കേട്ട് ആ വൃദ്ധൻ ഭയത്തോടെ അവിടെനിന്നും നടന്നുനീങ്ങി.
വലിയ പറമ്പിന്റെ നടുവിൽ നിൽക്കുന്ന ആ പഴയ നാലുകെട്ട് കെട്ടിടത്തിൽ അവളോടൊപ്പം അവളുടെ ഭർത്താവ് വിക്രവും ഉണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, ആ വലിയ ഭവനത്തിന്റെ ശൂന്യതയിൽ അവളുടെ മനസ്സ് എപ്പോഴും ഏകാന്തത അനുഭവിച്ചിരുന്നു. തുറന്നിട്ട ജനലിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തിയ രാത്രികാലത്തെ തണുത്ത കാറ്റിന് പഴുത്ത അരളിപ്പൂക്കളുടെ കടുത്ത ഗന്ധമായിരുന്നു. ആ ഗന്ധം മുറിയിലാകെ പടരുമ്പോൾ, അനന്യ തന്റെ വിരലുകൾക്കിടയിലെ പേനച്ചെപ്പ് മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ടേബിൾ ലാമ്പിന്റെ നേർത്ത മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.
സാധാരണക്കാരുടെ കണ്ണുകളിൽ കാണുന്ന ജീവന്റെ തിളക്കമോ കാന്തിയോ ആ കണ്ണുകൾക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, കനത്ത മൂടൽമഞ്ഞു പടർന്ന ഏതോ നിഗൂഢ തടാകം പോലെ അത് നിശ്ചലമായിരുന്നു.
അനന്യ പതിവായി ആ ചെടികളിൽ നിന്ന് ചോരച്ചുവപ്പുള്ള പൂക്കൾ ഇറുത്തെടുത്ത് തന്റെ കിടപ്പുമുറിയിലെ വലിയ മൺപാത്രത്തിൽ പൂപ്പാത്രമൊരുക്കുമായിരുന്നു. വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, പൂക്കളടർന്നുപോയ ആ അരളിച്ചെടിയുടെ തണ്ടുകൾക്ക് ഒരു വിളർത്ത പൗർണ്ണമിയുടെ നിറമായിരുന്നു. അവളുടെ ആ നരച്ച കണ്ണുകളുടെ അതേ വിവർണ്ണത. ആ തണ്ടുകൾ നോക്കി അവൾ മണിക്കൂറുകളോളം ഇരിക്കുമായിരുന്നു, ഏതോ അദൃശ്യരൂപത്തോട് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ അനങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
എന്നാൽ, ആരും അറിയാത്ത ഒരു വലിയ സത്യം ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ മറ്റൊരു കോണിൽ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അകലെ, മലയടിവാരത്തെ പാതയോരത്ത് നിന്നു പെയ്യുന്ന വാകപ്പൂക്കൾ പോലെ ചുവന്ന, നിർമ്മലമായ ഹൃദയമുള്ള ഒരു നിഷ്കളങ്കനായ മനുഷ്യൻ ഉണ്ടായിരുന്നു—ദേവൻ! അവൾ പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന കോളേജിനടുത്തുള്ള ചെറിയ വഴിയോരത്തായിരുന്നു അവർ പരസ്പരം കണ്ടുമുട്ടിയിരുന്നത്. ഓരോ കൂടിക്കാഴ്ചയിലും ദേവൻ അവൾക്കായി ഒരു പിടി ചോരച്ചുവപ്പുള്ള വാകപ്പൂക്കൾ കരുതുമായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ വാകമരച്ചുവട്ടിൽ വെച്ച് വാകപ്പൂക്കൾ കൈമാറുമ്പോൾ ദേവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു:
ദേവൻ: “അനന്യാ… ഈ പൂക്കൾക്ക് എന്നേക്കാൾ ആയുസ്സуണ്ടാകും. പക്ഷേ നമ്മൾ? നിന്റെ വീട്ടുകാർ ഇതറിഞ്ഞാൽ…”
അനന്യ (ദേവന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട്): “ദേവാ, ഈ പ്രണയം എന്റെ ശ്വാസമാണ്. പണവും പദവിയും നോക്കി ആളുകളെ അളക്കുന്ന എന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് എന്നെ തടയാനാകില്ല. നിന്നെയല്ലാതെ മറ്റൊരു പുരുഷനെ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും എനിക്കാവില്ല.”
പക്ഷേ, പണത്തിനും പദവിക്കും പ്രാധാന്യം നൽകിയ അനന്യയുടെ വീട്ടുകാർ ആ ബന്ധത്തെ ക്രൂരമായി എതിർത്തു. ഒരു സാധാരണക്കാരനായ ദേവനെ തന്റെ മകൾക്ക് വിവാഹം കഴിച്ചു നൽകുന്നത് തങ്ങളുടെ കുടുംബ മഹിമയ്ക്ക് കോട്ടമുണ്ടാക്കുമെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു.
അവർ അവൾക്കായി പണക്കാരനായ മറ്റൊരു ആലോചന കൊണ്ടുവന്നു.
വീട്ടിൽ വെച്ച് അച്ഛൻ അവളോട് ആക്രോശിച്ചു:
അച്ഛൻ: “ആ തെ, ണ്ടിപ്പയലിനെ നിനക്ക് കെട്ടിച്ചു തന്ന് ഈ നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ എന്റെ തല കുനിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. ഞങ്ങൾ പറയുന്നവനെ നീ കെട്ടണം, അതല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ശവം ഈ പടിയിറങ്ങും!”
അനന്യ (കണ്ണുകളിൽ കനലോടെ): “എന്റെ പ്രണയത്തെ കൊല്ലുന്ന നിങ്ങളോട് ഞാൻ പ്രതികാരം ചെയ്യും അച്ഛാ. നിങ്ങളുടെ ഈ കപടമായ കുടുംബ മഹിമയുണ്ടല്ലോ… അത് ഞാൻ ഈ തെരുവിൽ വലിച്ചുകീറും, കണ്ടോ!”
തന്റെ ആത്മാർത്ഥമായ പ്രണയം അംഗീകരിക്കാത്ത വീട്ടുകാർക്ക് മുന്നിൽ അവൾ ഒരു വലിയ നാടകം കളിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. തങ്ങളെ നിരന്തരം ശല്യം ചെയ്യുന്ന വീട്ടുകാരെ ഒരു പാഠം പഠിപ്പിക്കാനും തങ്ങളുടെ കപടമായ കുടുംബ മഹിമ തച്ചുടയ്ക്കാനും വേണ്ടി മാത്രം അവൾ തങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ വെറും ഡ്രൈവറായ വിക്രമിനെ പ്രണയിക്കുന്നതായി അഭിനയിച്ചു.
അവൾ വിക്രമിനോട് പറഞ്ഞു:
അനന്യ: “വിക്രം, എന്നെ ഇവിടുന്ന് രക്ഷിക്കണം. എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ നിനക്ക് ധൈര്യമുണ്ടോ?”
വിക്രം (ഭയത്തോടെ): “അയ്യോ കുഞ്ഞേ… ഞാൻ വെറുമൊരു… ഡ്രൈവറല്ലേ? മുതലാളി അറിഞ്ഞാൽ കൊko ന്നു കളയും.”
അനന്യ (കൽപ്പിത ഭാവത്തിൽ): “ഞാൻ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ നീ ആരെയും പേടിക്കേണ്ടതില്ല.”
വീട്ടുകാരുടെ അന്തസ്സിന് കനത്ത പ്രഹരമേൽപ്പിക്കാനും അവരെ സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ നാണംകെടുത്താനും വേണ്ടി മാത്രം അവൾ അയാളെ വിവാഹം കഴിക്കുകയും ചെയ്തു. തങ്ങളെ നശിപ്പിക്കാൻ നോക്കിയ മകളുടെ വാശിക്ക് മുന്നിൽ വീട്ടുകാർ തലകുനിച്ചപ്പോൾ, വിക്രം ആ പഴയ നാലുകെട്ടിലേക്ക് അവളുടെ ഭർത്താവായി കടന്നുവന്നു.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞ ശേഷമാണ് ആ യാഥാർത്ഥ്യം അനന്യ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. അവൾ വീട്ടുകാരെ തോൽപ്പിക്കാൻ ഒരു കരുവാക്കിയ ആ ഡ്രൈവർ വിക്രം, യഥാർത്ഥത്തിൽ ക്രൂ, രനായ ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നില്ല. തികച്ചും നിഷ്കളങ്കനും, തന്റെ മുതലാളിയായിരുന്ന വീട്ടിലെ മകളോട് കടുത്ത ഭയഭക്തിബഹുമാനവുമുള്ള ഒരു സാധാരണക്കാരൻ. പക്ഷേ, സ്വന്തം വാശിയുടെ പുറത്ത് ഒരു പാവം മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം പണയം വെച്ച അനന്യയ്ക്ക്, ആ പാവത്താനായ മനുഷ്യനെ ഭർത്താവായി സ്വീകരിക്കാനോ സ്നേഹിക്കാനോ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഒരു രാത്രിയിൽ വിക്രം അവൾക്കായി ഒരു ഗ്ലാസ്സ് പാലുമായി മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു.
വിക്രം (വളരെ വിനയത്തോടെ): “അനന്യ… നീ ഒന്നും കഴിച്ചില്ലല്ലോ. ഈ പാലെങ്കിലും കുടിക്കൂ.”
അനന്യ (അയാളെ ദേഷ്യത്തോടെ തള്ളിമാറ്റി): “എന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്ക് വിക്രം! എന്റെ ശരീരത്തിൽ തൊടാൻ പോലും നീ നോക്കരുത്. നീ എന്റെ ഭർത്താവല്ല, എന്റെ വീട്ടുകാരെ തോൽപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ഉപയോഗിച്ച വെറുമൊരു കരുവാണ് നീ!”
വിക്രം (കണ്ണീരോടെ): “എനിക്കറിയാം കുഞ്ഞേ… ഞാൻ നിന്റെ യോഗ്യതയ്ക്കുള്ളവനല്ല. പക്ഷേ നീ ഇങ്ങനെ സ്വയം നശിക്കുന്നത് എനിക്ക് കാണാൻ വയ്യ.”
ദേവനെന്ന ഓർമ്മ മാത്രം നിറഞ്ഞ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വിക്രമിന് ഒരിടം കൊടുക്കാൻ അവൾക്ക് സാധിച്ചതുമില്ല. തന്റെ പ്രണയമില്ലായ്മയും അവഗണനയും വിക്രമിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയ്ക്ക് മേൽ വലിയൊരു ഭാരമായി അവൾ അടിച്ചേൽപ്പിച്ചു. ഓരോ തവണ വിക്രം സ്നേഹത്തോടെയോ ആദരവോടെയോ അവളെ സമീപിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ ഉള്ളിൽ കുറ്റബോധവും വെറുപ്പും ഒരുപോലെ ഇരച്ചുകയറി.
ആ മാനസിക സംഘർഷങ്ങളുടെ നാളുകളിലാണ് കോളേജ് ടീച്ചറായിരുന്ന അനന്യയുടെ ഉള്ളിലെ നിയന്ത്രണങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും കൈവിട്ടുപോയത്.
പ്രണയത്തിന്റെ രസമുകളങ്ങളിൽ സ്വയം ആഴ്ന്നിറങ്ങി അവൾ തന്റെ ചിന്തകളിൽ ഒരു ഭീകരമായ കൂട് നെയ്യുകയായിരുന്നു. ദേവനോടുള്ള പ്രണയവും, വീട്ടുകാരോടുള്ള പകയും, നിരപരാധിയായ വിക്രമിനോട് തോന്നിയ കടുത്ത വിരക്തിയും അവളെ ഒരു മാനസിക രോഗിയെപ്പോലെയാക്കി മാറ്റി.
ഒരു ദിവസം, കോളേജ് വരാന്തയിലൂടെ അന്ന് അവൾ ഓടി, ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ! തലമുടി അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ്, കണ്ണുകളിൽ ഭയവും നിഗൂഢതയും നിറച്ച്, എന്തോ അദൃശ്യമായ നിഴലിനെ കണ്ട് ഭയന്നോടുന്നതുപോലെ അവൾ വരാന്തയിലൂടെ അലറിവിളിച്ചു:
അനന്യ: “ദേവാ… ദാ അവർ വരുന്നു! എന്റെ പ്രണയത്തിന് മേൽ വിഷം തളിക്കാൻ അവർ വരുന്നു! എന്നെ രക്ഷിക്കൂ…”
സഹപ്രവർത്തകരും വിദ്യാർത്ഥികളും ഭയത്തോടെ നോക്കിനിൽക്കെ, അവൾ കോളേജ് മതിലുകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് ഓടിമറഞ്ഞു. തന്റെ കരിയറും പദവിയും പ്രണയവും എല്ലാം കൈവിട്ടുപോയ നിമിഷമായിരുന്നു അത്.
അനന്യ ഒരു നാൾ സ്വന്തം വീടായ ‘ശ്രീനന്ദനത്തിൽ’ വന്നു. അന്ന് മുഴുവനും അവൾ അവിടെ തനിച്ചായിരുന്നു. അവൾ ആകെ അസ്വസ്ഥതയിലായിരുന്നു. വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തും മുറികളിലും അവൾ ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നു. ആ അസ്വസ്ഥതയുടെ കൊടുമുടിയിലാണ് അവൾ ആ പഴയ നാലുകെട്ടിലെ തന്റെ ഇരുണ്ട മുറിയിലേക്ക് വീണ്ടും മടങ്ങിയെത്തിയത്.
അനന്യ ആ ഇരുണ്ട മുറിയിലിരുന്ന് എന്തൊക്കെയോ ഡയറിയിൽ കുറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിലെ കനലുകൾ ആ താളുകളിൽ കറുത്ത മഷിയായി പടരുമ്പോൾ അവൾ അത് ലോകത്തിൽ നിന്ന് ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചു. ആ ഡയറിയുടെ ഒരു വശത്ത് അവൾ തന്റെ വീട്ടുകാരുടെ ക്രൂരതയെക്കുറിച്ച് വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ എഴുതിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു:
“ചത്തു പിളഞ്ഞ പാമ്പിന്റെ അഗ്രഹത്തിൽ കുത്തിയെടുത്ത വിഷത്തെ പോൽ അവർ എന്റെ പ്രണയത്തെ കൊന്നോടുക്കി…”
അവസാനത്തെ രാത്രികളിൽ ആ നാലുകെട്ടിൽ അമാനുഷികമായ ഭീകരതയാണ് പടർന്നത്. പുറത്ത് കനത്ത മഴ പെയ്യുമ്പോൾ അവൾ ആ ഭ്രാന്തമായ ഇരുട്ടിൽ ഉറക്കെ നിലവിളിക്കുമായിരുന്നു. അവളുടെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന വിലാപങ്ങൾ കേട്ട് വിക്രം വാതിലിൽ മുട്ടി വിളിച്ചു:
വിക്രം: “അനന്യാ… വാതിൽ തുറക്കൂ! നിനക്ക് എന്തുപറ്റി? എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു.”
അനന്യ (മുറിക്കുള്ളിൽ ഇരുന്ന് ഉന്മാദത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്): “വിക്രം… പുറത്തു പെയ്യുന്ന മഴയ്ക്ക് എന്റെ ചോരയുടെ രുചിയാണ്! നീ പൊയ്ക്കോ… എന്നെ എന്റെ ദേവന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകാൻ അനുവദിക്ക്!”
അവൾ തന്റെ തകർന്ന മനസ്സിന്റെ വിലാപങ്ങൾ ആരും കാണാതെ ഡയറിയിൽ വീണ്ടും കുറിച്ചിട്ടു:
“ഇന്നലെ പെയ്ത മഴ എന്റെ ചങ്കിലെ ചോര ഊറ്റി കുടിച്ചു… ഇനി പകുതി പുഴുത്ത ഈ ശരീരവും അത് എടുത്തു കൊള്ളട്ടെ…!”
അവസാനത്തെ രാത്രിയിൽ, രക്ഷപ്പെടാൻ മറ്റൊരിടവുമില്ലാതെ അവൾ തന്റെ ഡയറിയിലേക്ക് അവസാന വരികൾ കൂടി എഴുതിച്ചേർത്തു. ചോരയേക്കാൾ കട്ടിപ്പരുവത്തിലുള്ള കറുത്ത മഷിയിൽ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൾ എഴുതിയത് ഇതായിരുന്നു:
“നുര പോലെ പൊന്തുന്ന പുഴു പോലെ ആണ് എന്റെ മനസ്സ്… കാർന്നുതിന്ന ഹൃദയത്തിൽ ചോര പടർന്നൊഴുകുന്നു…”
അനന്യയുടെ മുറിക്കുള്ളിൽ ആ രാത്രിയിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല. പെട്ടെന്ന് വീശിയടിച്ച കൊടുങ്കാറ്റിൽ ജനലുകൾ തനിയെ അടഞ്ഞുപൂട്ടി. പൂപ്പാത്രത്തിലെ വെള്ളം നിമിഷനേരം കൊണ്ട് കറുത്ത വിഷമായി മാറി. മുറിയിലാകെ കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ അരളിപ്പൂക്കളുടെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ഗന്ധം പടർന്നു. അവൾ തന്റെ അവസാനത്തെ ശ്വാസം വായുവിൽ അലിയിച്ചു കളയുമ്പോൾ ആ വലിയ വീട് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു നിശബ്ദതയിലേക്ക് വഴിമാറി.
പിറ്റേന്ന് പ്രഭാതത്തിൽ ഗ്രാമം ഉണർന്നത് അനന്യയുടെ കടും മരണവാർത്ത കേട്ടുകൊണ്ടായിരുന്നു. വാതിലുകൾ തകർത്ത് അകത്തുകയറിയ നാട്ടുകാരും പോലീസും കണ്ടത് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന കാഴ്ചയായിരുന്നു. കട്ടിലിൽ അനന്യ മലർന്നു കിടക്കുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ശാന്തമായ പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു, ചുണ്ടുകൾ പൂർണ്ണമായും നീലിച്ചിരുന്നു.
പോലീസുകാർ മുറി പരിശോധിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ആ കറുത്ത ഡയറി കണ്ടെത്തിയത്. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളാൽ അവൾ കുറിച്ചിട്ട ആ അവസാന വരികൾ പോലീസ് ഓഫീസർ ഉറക്കെ വായിച്ചു. അത് കേട്ട് ചങ്കുപൊട്ടി കരയുന്ന അനന്യയുടെ അച്ഛനമ്മമാരോട് ഓഫീസർ പറഞ്ഞു:
പോലീസ് ഓഫീസർ: “കണ്ടോ… നിങ്ങളുടെ പൊങ്ങച്ചവും ദുരഭിമാനവും ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവനാണ് എടുത്തത്. നിങ്ങളുടെ മകളുടെ ശവമഞ്ചത്തിന് മുന്നിൽ വെന്തുരുകാനാണ് നിങ്ങളുടെ ഈ കുടുംബ മഹിമയുടെ വിധി!”
അവരുടെ നിലവിളി ആ പഴയ നാലുകെട്ടിന്റെ ചുവരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു.
എന്നാൽ, അവളോടൊപ്പം ആ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന ആ പാവം വിക്രമിനെ ആ മുറിയിൽ എങ്ങും കണ്ടെത്തിയില്ല. ഡോക്ടർമാർ പോസ്റ്റ്മോർട്ടം നടത്തിയെങ്കിലും അനന്യയുടെ മരണകാരണം എന്താണെന്ന് കൃത്യമായി കണ്ടെത്താൻ അവർക്കായില്ല. ശരീരത്തിൽ വിഷാംശമില്ലായിരുന്നു, എന്നാൽ ശരീരത്തിലെ രക്തം മുഴുവൻ ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് കട്ടപിടിച്ചു മരവിച്ചുപോയതുപോലെയായിരുന്നു അത്.
അനന്യയുടെ മരണവാർത്തയറിഞ്ഞ് ഓടിയെത്തിയ ദേവൻ ആ ജനൽപ്പാളിക്ക് പുറത്ത് തകർന്നുപോയി നിന്നു. അവന്റെ കൈകളിൽ അവൾക്കായി കരുതിയ ചോരച്ചുവപ്പുള്ള വാകപ്പൂക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ നിശ്ചലമായ ശരീരത്തിലേക്ക് നോക്കി അവൻ വിങ്ങിപ്പൊട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
ദേവൻ: “അനന്യാ… നീ എന്തിനാണ് എന്നെ തനിച്ചാക്കി പോയത്? ഈ വാകപ്പൂക്കൾക്ക് ഇനി നിന്റെ ചുണ്ടിലെ പുഞ്ചിരിയുടെ ഭംഗി ആര് നൽകും? നിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ ഞാനും ഇല്ലാതാവുകയാണ്…”
അനന്യയുടെ മരണശേഷവും ആ നാലുകെട്ടിന് ചുറ്റുമുള്ള അരളിച്ചെടികൾ വറ്റാത്ത ചോരനിറത്തിൽ പൂത്തുലഞ്ഞുനിന്നു. സ്വന്തം വാശിയുടെയും ഭ്രാന്തമായ ചിന്തകളുടെയും ഒരു ഭീകരമായ നാടകത്തിന് ഒടുവിൽ, ഹൃദയത്തിലെ സ്നേഹ സ്വപ്നങ്ങളിൽ പ്രണയത്തെ ചേർത്തുപിടിച്ചു സ്വയം ജീവൻ വെടിഞ്ഞവളായി അവൾ മാറി.
അവൾ ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞെങ്കിലും, ആ പഴയ മുറിയിലെ ഒരു മരപ്പെട്ടിയിൽ അവൾ എഴുതിയ കവിതകൾ ഇന്നും ആരും കാണാതെ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.
ഇന്നും ആർക്കും ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ഒരു നിഗൂഢമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി അവൾ ആ അരളിച്ചുവട്ടിൽ എവിടെയോ മയങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ട്.