ആനന്ദ് മേനോന്റെ ചിതയണഞ്ഞിട്ട് ഒരാഴ്ച പിന്നിട്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ കണ്ണീരിനും നഗരത്തിലെ തിരക്കിനും കുറവൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു ബാങ്ക് മാനേജരുടെ ആകസ്മിക മരണം പത്രത്തിന്റെ പ്രാദേശിക പേജിൽ ഒരു ചെറിയ വാർത്തയായി ഒതുങ്ങി.
“നിർത്താതെ പോയ ലോറിയിടിച്ച് ബാങ്ക് മാനേജർ മരിച്ചു” എന്ന തലക്കെട്ടിന് താഴെ, അന്വേഷണം ഊർജ്ജിതമാക്കി എന്ന പതിവ് വാചകത്തിൽ ആ അധ്യായം അവസാനിച്ചു.
ലക്ഷ്മിക്കും മക്കൾക്കും അതൊരു അധ്യായത്തിന്റെ അവസാനമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ഒരു പുസ്തകം തീപിടിച്ചതിന് തുല്യമായിരുന്നു. അവരുടെ ലോകം ആനന്ദിന്റെ ഓർമ്മകൾക്ക് ചുറ്റും നിശ്ചലമായി നിന്നു.
*****************
നഗരത്തിന്റെ മറ്റൊരു കോണിൽ, തൃക്കാക്കരയിലെ ഒരു ശാന്തമായ ഹൗസിംഗ് കോളനിയിൽ, ജോൺ കുര്യൻ എന്ന 68-കാരൻ തന്റെ പ്രഭാത സവാരിക്കായി തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.
റിട്ടയേർഡ് ഹെഡ്മാസ്റ്ററായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിനും കൃത്യമായ ചിട്ടകളുണ്ടായിരുന്നു.
പുലർച്ചെ അഞ്ചരയ്ക്ക് എഴുന്നേൽക്കുക, പള്ളിയിൽ പോകുക, തിരിച്ചുവന്ന് ഭാര്യ മേരിക്കുട്ടിയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് കട്ടൻ ചായ വാങ്ങി കുടിച്ചുകൊണ്ട് മുറ്റത്തെ ചാരുകസേരയിലിരുന്ന് പത്രം വായിക്കുക. ഏഴു മണിയോടെ നടക്കാനിറങ്ങും. കോളനിയിലെ റോഡിലൂടെ, അടുത്തുള്ള പാർക്ക് വരെ ഒരു നടത്തം. അത് മുപ്പത് വർഷമായി തുടരുന്ന ഒരു ശീലമാണ്.
ജോൺ മാഷിനെ ആ കോളനിയിലുള്ളവർക്കെല്ലാം ബഹുമാനമായിരുന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് ശിഷ്യന്മാരുടെ ജീവിതത്തിൽ അറിവിന്റെ വെളിച്ചം പകർന്ന ഒരു ഗുരു. വിശ്രമ ജീവിതത്തിലും അദ്ദേഹം വെറുതെയിരുന്നില്ല. കോളനിയിലെ കുട്ടികൾക്ക് സൗജന്യമായി ട്യൂഷനെടുക്കും, പരിസ്ഥിതി പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ സജീവമായി പങ്കെടുക്കും.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീടിന്റെ മുറ്റം ഒരു ചെറിയ സസ്യലോകം തന്നെയായിരുന്നു. പലതരം ഓർക്കിഡുകളും ആന്തൂറിയങ്ങളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ ആ പൂന്തോട്ടം മേരിക്കുട്ടിയുടെയും ജോൺ മാഷിന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെ അടയാളം കൂടിയായിരുന്നു.
“ഇന്നെന്നാ മാഷേ പതിവില്ലാതെ ഒരുങ്ങുന്നത്? വല്ല കല്യാണത്തിനും പോകുവാണോ?” അടുക്കളയിൽ നിന്ന് തല പുറത്തേക്കിട്ട് മേരിക്കുട്ടി ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
ജോൺ മാഷ് പുതിയൊരു ട്രാക്ക് സ്യൂട്ട് ധരിച്ചിരുന്നു. മകൻ സാം ദുബായിൽ നിന്ന് വന്നപ്പോൾ കൊണ്ടുവന്നതാണ്.
“ഇതൊന്നിട്ട് നോക്കിയതാ മേരിക്കുട്ടീ. എങ്ങനെയുണ്ട്?” അദ്ദേഹം ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“എന്റെ മാഷിന് എന്തു ചേരും. എന്നാലും സൂക്ഷിച്ചു നടക്കണേ. ഇന്നലെ രാത്രി നല്ല മഴയായിരുന്നു. വഴിലൊക്കെ വെള്ളമുണ്ടാകും.”
“നീ പേടിക്കാതെ. ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചോളാം.”
അദ്ദേഹം മേരിക്കുട്ടിയുടെ കവിളിൽ ചെറുതായി തട്ടി സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു. പതിവ് നടത്തത്തിനിറങ്ങുമ്പോൾ ഗേറ്റ് വരെ മേരിക്കുട്ടി അദ്ദേഹത്തെ അനുഗമിച്ചു. അദ്ദേഹം കണ്ണിൽ നിന്ന് മറയുന്നതുവരെ അവർ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. അതും അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.
കോളനിയിലെ റോഡുകൾ വിജനമായിരുന്നു. തലേന്ന് പെയ്ത മഴയുടെ തണുപ്പ് അന്തരീക്ഷത്തിൽ തങ്ങിനിന്നിരുന്നു. മരങ്ങളിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജോൺ മാഷ് നടത്തത്തിന്റെ വേഗത കൂട്ടി.
പാർക്കിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ അധികം വാഹനങ്ങളൊന്നും വരാറില്ല. സാധാരണയായി കൂട്ടിന് അയൽപക്കത്തെ ഗോപി പിള്ളയുണ്ടാകാറുണ്ട്. എന്നാൽ അന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് സുഖമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ജോൺ മാഷ് തനിച്ചായിരുന്നു.
പാർക്കിനടുത്തുള്ള വളവ് തിരിഞ്ഞതും എതിർവശത്തുനിന്ന് ഒരു ബൈക്ക് ചീറിപ്പാഞ്ഞുവരുന്നത് അദ്ദേഹം കണ്ടു.
കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച, ഹെൽമെറ്റ് വെച്ച രണ്ടുപേർ. ആ പുലർകാലത്ത് അത്രയും വേഗതയിൽ ഒരു ബൈക്ക് ഓടിക്കേണ്ട കാര്യമില്ലെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നി. അദ്ദേഹം റോഡിന്റെ അരികിലേക്ക് ഒതുങ്ങി നിന്നു. എന്നാൽ ബൈക്ക് നേരെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട് ജോൺ മാഷ് പരിഭ്രമിച്ചു.
ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ബൈക്കിന്റെ ഹാൻഡിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിൽ ശക്തിയായി ഇടിച്ചു. ആ ഇടിയുടെ ആഘാതത്തിൽ അദ്ദേഹം പിന്നോട്ട് തെറിച്ചുവീണു. തല റോഡിന്റെ ഓരത്തുള്ള കല്ലിലിടിച്ചു.
ബൈക്ക് ഒരു നിമിഷം നിന്നു. പിന്നിലിരുന്നയാൾ ഇറങ്ങി അദ്ദേഹത്തിനടുത്തേക്ക് വരുന്നതുപോലെ തോന്നി. കാഴ്ച മങ്ങുന്നതിനിടയിൽ, ആ രൂപം തനിക്ക് നേരെ കുനിഞ്ഞ് എന്തോ എടുക്കുന്നത് അദ്ദേഹം കണ്ടു. പിന്നെ എല്ലാം ഇരുട്ടിലായി. ബൈക്ക് വന്നതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ പാഞ്ഞുപോയി.
പ്രഭാതത്തിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ ഒരു മനുഷ്യജീവൻ കൂടി റോഡിൽ പൊലിഞ്ഞു.
****************
ഏറെ നേരം കഴിഞ്ഞിട്ടും ജോൺ മാഷിനെ കാണാതായപ്പോൾ മേരിക്കുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ ആശങ്ക നിറഞ്ഞു. അവർ ഗോപി പിള്ളയെ വിളിച്ചു. അദ്ദേഹം ഉടൻ തന്നെ അന്വേഷിച്ചിറങ്ങി. പാർക്കിനടുത്തുള്ള വളവിൽ രക്തത്തിൽ കുളിച്ചുകിടക്കുന്ന ജോൺ മാഷിനെ കണ്ടപ്പോൾ ഗോപി പിള്ള ഒന്നു പകച്ചുപോയി.
ആംബുലൻസ് വന്നു, ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചു. പക്ഷേ, അതിനകം എല്ലാം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പോലീസ് സ്ഥലത്തെത്തി. അതൊരു അപകടമരണമായി അവർ സ്ഥിരീകരിച്ചു. അമിതവേഗതയിൽ വന്ന ബൈക്കിടിച്ച് നിർത്താതെ പോയതാണ്. പുലർച്ചയായതുകൊണ്ട് ആരും കണ്ടിരുന്നില്ല. ബൈക്കിന്റെ നമ്പറോ മറ്റു വിവരങ്ങളോ ലഭ്യമല്ല. അന്വേഷണം ആരംഭിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് പോലീസ് മേരിക്കുട്ടിയുടെ മകൻ സാമിനെ അറിയിച്ചു.
ജോൺ മാഷിന്റെ മരണവാർത്ത ആ കോളനിയെ ഒന്നടങ്കം ദുഃഖത്തിലാഴ്ത്തി. ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ അദ്ദേഹത്തെ അവസാനമായി ഒരു നോക്കുകാണാനെത്തി.
പോസ്റ്റ്മോർട്ടം റിപ്പോർട്ടിൽ തലയ്ക്ക് പിന്നിലേറ്റ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവാണ് മരണകാരണമെന്ന് രേഖപ്പെടുത്തി. ഇടിയുടെ ആഘാതത്തിൽ തെറിച്ചുവീണപ്പോൾ സംഭവിച്ചതാണെന്ന് ഡോക്ടർമാർ വിധിയെഴുതി.
സംസ്കാരച്ചടങ്ങുകൾക്കു ശേഷം വീട്ടിലിരിക്കുമ്പോൾ സാം ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു.
“അമ്മേ, അപ്പച്ചന്റെ വാച്ച് എവിടെ?”
മേരിക്കുട്ടി ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“അത് കയ്യിൽത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ മോനേ. എല്ലാ ദിവസവും നടക്കാൻ പോകുമ്പോൾ കെട്ടുന്നതാ.”
സാം പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ വിളിച്ച് അന്വേഷിച്ചു. അപകടം നടന്ന സ്ഥലത്തുനിന്നോ, ആശുപത്രിയിൽ വെച്ചോ വാച്ച് കിട്ടിയിരുന്നില്ല. ഒരുപക്ഷേ, ഇടിയുടെ ആഘാതത്തിൽ എവിടെയെങ്കിലും തെറിച്ചുപോയിട്ടുണ്ടാകാം എന്ന് പോലീസ് അനുമാനിച്ചു.
“അതൊരു സാധാരണ വാച്ചല്ലായിരുന്നു. അപ്പച്ചന് റിട്ടയർമെന്റ് ദിവസം സ്കൂളിൽ നിന്ന് കൊടുത്ത സമ്മാനമാണ്. അതിന്റെ പിന്നിൽ പേര് കൊത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അത് അപ്പച്ചൻ ഒരിക്കലും ഊരിവെക്കാറില്ല,” സാം ആരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ ഒരു വാച്ച് നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെക്കുറിച്ച് ആരും കാര്യമായി ചിന്തിച്ചില്ല. ഒരു ജീവൻ തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ വേദനയിൽ അതൊരു നിസ്സാര കാര്യമായി മാറി. ആനന്ദ് മേനോന്റെ കാര്യത്തിലെന്നപോലെ, ജോൺ കുര്യന്റെ മരണവും പോലീസിന്റെ ഫയലുകളിൽ മറ്റൊരപകടമായി മാറി.
നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ പാതകളിൽനിന്ന് ശാന്തമായ ഒരു കോളനിയിലെ ഇടവഴിയിലേക്ക് മരണം അതിന്റെ ചുവന്ന കാൽപ്പാടുകൾ പതിപ്പിച്ചത് ആരും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.
എന്നാൽ രണ്ട് മരണങ്ങളിലും ഒരു പൊതുസ്വഭാവം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു – രണ്ടും അപകടങ്ങളായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടു, രണ്ടും പ്രഭാതത്തിലോ സന്ധ്യയിലോ ആയിരുന്നു, രണ്ടിലും കുറ്റവാളികൾ രക്ഷപ്പെട്ടു.
യാദൃശ്ചികതയുടെ നേർത്ത മറയ്ക്കപ്പുറം, ഒരു വലിയ ഗൂഢാലോചനയുടെ നിഴലുകൾ പതിയെ രൂപംകൊള്ളുകയായിരുന്നു…..
തുടരും…..