ആനന്ദ് മേനോൻ എന്ന 45-കാരന്റെ ജീവിതം ചിട്ടപ്പെടുത്തിയ ഒരു പുസ്തകം പോലെയായിരുന്നു. ഓരോ അധ്യായത്തിനും അതിൻ്റേതായ സമയവും ക്രമവുമുണ്ടായിരുന്നു.
എറണാകുളത്തെ ഒരു പ്രമുഖ സ്വകാര്യ ബാങ്കിലെ മാനേജരായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓരോ ദിവസവും ആരംഭിക്കുന്നത് പുലർച്ചെ അഞ്ചു മണിക്കുള്ള അലാറത്തിലാണ്. കൃത്യം അഞ്ചരയ്ക്ക് പ്രഭാത സവാരിക്കിറങ്ങും, ആറേകാലിന് തിരിച്ചെത്തും. പത്രം വായനയ്ക്കും ചായ കുടിക്കുമിടയിൽ ഭാര്യ ലക്ഷ്മിയുമായി അന്നത്തെ ദിവസത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കും. എട്ടു മണിയോടെ മക്കളായ മീരയെയും മനുവിനെയും വിളിച്ചുണർത്തും. കൃത്യം ഒമ്പതു മണിക്ക് ബാങ്കിലേക്ക്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചാരനിറത്തിലുള്ള മാരുതി സ്വിഫ്റ്റ് കാർ ഗേറ്റ് കടന്നുപോകുന്ന ശബ്ദം ആ ഗ്രാമത്തിലെ പലർക്കും ഒരു ഘടികാരം പോലെ പരിചിതമായിരുന്നു.
ആനന്ദ് ഒരു തികഞ്ഞ കുടുംബസ്ഥനായിരുന്നു. ലക്ഷ്മിയുടെ ലോകം അദ്ദേഹത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയായിരുന്നു. പ്ലസ് ടു വിദ്യാർത്ഥിനിയായ മീരയ്ക്കും ഒമ്പതാം ക്ലാസുകാരനായ മനുവിനും അവരുടെ അച്ഛൻ ഒരു ഹീറോ ആയിരുന്നു.
ആവശ്യങ്ങളെല്ലാം അറിയുന്ന, ശാസിക്കുമ്പോഴും ഉള്ളിൽ സ്നേഹം ഒളിപ്പിക്കുന്ന ഒരച്ഛൻ. അവരുടെ ചെറിയ ലോകത്തിലെ സന്തോഷങ്ങളുടെയെല്ലാം കേന്ദ്രബിന്ദു ആനന്ദ് ആയിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ആ ദിവസത്തെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ യാത്ര പതിവുപോലെ അവസാനിക്കാത്ത ഒന്നായിരിക്കുമെന്ന് ആ കുടുംബം സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല.
അന്ന് പതിവിലും നേരത്തെയാണ് ആനന്ദ് ബാങ്കിൽ നിന്നിറങ്ങിയത്. മീരയ്ക്ക് കോളേജിൽ അടയ്ക്കാനുള്ള ഫീസിന്റെ കാര്യം ഓർമ്മിപ്പിച്ചത് ലക്ഷ്മിയാണ്.
“ഏട്ടൻ വരുമ്പോൾ ആ പണം കയ്യിൽ കരുതണേ, നാളെ രാവിലെ ഓടേണ്ടി വരില്ല,” ലക്ഷ്മി രാവിലെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ബാങ്കിൽ നിന്ന് നേരെ എ.ടി.എമ്മിൽ കയറി പണമെടുത്ത് പേഴ്സിൽ വെക്കുമ്പോൾ ആനന്ദിന്റെ മനസ്സിൽ മകളുടെ മുഖമായിരുന്നു.
പുറത്ത് ചാറ്റൽ മഴയുണ്ടായിരുന്നു. വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ മഴ നഗരത്തിൽ ഗതാഗതക്കുരുക്ക് സൃഷ്ടിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിനറിയാമായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ട്, സ്ഥിരം പോകുന്ന വഴിയൊഴിവാക്കി, തിരക്ക് കുറഞ്ഞ ബൈപ്പാസ് വഴി വീട്ടിലേക്ക് തിരിക്കാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു. സാധാരണയായി ആനന്ദ് ബൈപ്പാസ് തിരഞ്ഞെടുക്കാറില്ല. വെളിച്ചം കുറഞ്ഞ, വലിയ വാഹനങ്ങൾ ചീറിപ്പായുന്ന ആ വഴി അദ്ദേഹത്തിന് അത്ര പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ അന്ന്, എത്രയും പെട്ടെന്ന് വീട്ടിലെത്താനുള്ള ആഗ്രഹം ആ തീരുമാനമെടുപ്പിച്ചു.
കാറിന്റെ വൈപ്പറുകൾ ചില്ലിലെ മഴത്തുള്ളികളെ വകഞ്ഞുമാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സ്റ്റീരിയോയിൽ പഴയൊരു മെലഡി പതിഞ്ഞ താളത്തിൽ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ലക്ഷ്മി ചൂടുള്ള ചായയും പലഹാരവുമായി കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാകും. മീരയും മനുവും സ്കൂളിലെ വിശേഷങ്ങൾ പറയാനായി തിരക്കുകൂട്ടും. ആനന്ദ് അറിയാതെ പുഞ്ചിരിച്ചു. ജീവിതത്തിലെ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ…
ബൈപ്പാസിലെ വിജനമായ ഭാഗത്തേക്ക് കാർ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ മഴയുടെ ശക്തി കൂടി. എതിർദിശയിൽ നിന്ന് വരുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ ഹെഡ്ലൈറ്റുകൾ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. റോഡിൽ അങ്ങിങ്ങായി വെള്ളം കെട്ടിനിൽക്കുന്നു. ആനന്ദ് കാറിന്റെ വേഗത കുറച്ചു.
എതിരെ നിന്ന് പാഞ്ഞുവന്ന ഒരു കൂറ്റൻ ടോറസ് ലോറിയുടെ വെളിച്ചം കാറിനുള്ളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറിയപ്പോൾ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അദ്ദേഹത്തിന് ഒന്നും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സ്റ്റിയറിംഗ് വെട്ടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ആ ഭീമാകാരമായ വാഹനം കാറിന്റെ ഡ്രൈവർ സൈഡിലേക്ക് ഇടിച്ചുകയറിയിരുന്നു.
ചതഞ്ഞരഞ്ഞ ലോഹത്തിന്റെയും പൊട്ടിയ ചില്ലിന്റെയും ശബ്ദം ആ മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ അലിഞ്ഞില്ലാതായി. ആരും കാണാതെ, ആരുടെയും ശ്രദ്ധയിൽ പെടാതെ, ഒരു ജീവൻ ആ ഇരുട്ടിൽ പൊലിഞ്ഞു.
ആനന്ദിന്റെ ചിന്തകൾ പാതിവഴിയിൽ നിലച്ചുപോയിരുന്നു.
വീട്ടിൽ, ലക്ഷ്മി ഭർത്താവിനെയും കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. സമയം എട്ടു മണി കഴിഞ്ഞിട്ടും അദ്ദേഹത്തെ കാണാതായപ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഒരു ആന്തൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. ഫോണിലേക്ക് വിളിച്ചപ്പോൾ സ്വിച്ച് ഓഫ് എന്ന മറുപടിയാണ് ലഭിച്ചത്. സാധാരണയായി ഫോൺ ചാർജ് ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹം മറക്കാറില്ല. മഴ കാരണം എവിടെയെങ്കിലും കുടുങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് അവർ സ്വയം സമാധാനിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“അമ്മേ, അച്ഛനെന്താ വരാത്തെ?” മീര ചോദിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിലും ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു.
“വരും മോളേ, നല്ല മഴയല്ലേ… ബ്ലോക്കിൽ പെട്ടുകാണും.”
എന്നാൽ സമയം കടന്നുപോകുന്തോറും ലക്ഷ്മിയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടിവന്നു. ഒമ്പതരയോടെ, അപരിചിതമായ ഒരു നമ്പറിൽ നിന്ന് ഒരു കോൾ വന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവർ ഫോണെടുത്തു.
“ഹലോ, ഇത് ആനന്ദ് മേനോന്റെ വീടാണോ?”
“അതെ.”
“ഞാൻ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. ഒരു അപകടം പറ്റിയിട്ടുണ്ട്. ഉടൻ തന്നെ സിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് വരണം.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ലക്ഷ്മിയുടെ ലോകം തലകീഴായി മറിഞ്ഞു. അവരുടെ കൈയിൽ നിന്ന് ഫോൺ താഴെ വീണു. നിലവിളിക്കാൻ പോലും ശക്തിയില്ലാതെ അവർ തളർന്നിരുന്നുപോയി.
അയൽവാസിയായ രാജൻ ചേട്ടനെ വിളിച്ചുവരുത്തി അവർ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പാഞ്ഞു.
മോർച്ചറിക്ക് മുന്നിലെ തണുത്ത ഇടനാഴിയിൽ, വെള്ളത്തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ശരീരത്തിനരികിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ലക്ഷ്മിക്ക് ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.
പോലീസ് റിപ്പോർട്ടിൽ അതൊരു സാധാരണ അപകടമരണമായി രേഖപ്പെടുത്തി. അമിതവേഗതയിൽ വന്ന ടോറസ് ലോറി ഇടിക്കുകയായിരുന്നു. നിർത്താതെ പോയ വാഹനത്തെക്കുറിച്ച് അന്വേഷണം നടക്കുന്നുണ്ടെന്നും ഉടൻ കണ്ടെത്തുമെന്നും അവർ ബന്ധുക്കൾക്ക് ഉറപ്പുനൽകി.
“ഹിറ്റ് ആൻഡ് റൺ” – ഫയലിൽ ആ വാക്ക് ചുവന്ന മഷിയിൽ കുറിക്കപ്പെട്ടു.
ആനന്ദിന്റെ മൃതദേഹം വീട്ടിലെത്തിച്ചപ്പോൾ അതൊരു വിലാപയാത്രയായി മാറി. അദ്ദേഹത്തെ സ്നേഹിച്ചവരും ബഹുമാനിച്ചവരുമെല്ലാം ആ വീട്ടിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി.
ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ലക്ഷ്മിയുടെ സഹോദരൻ സുരേഷ് ആരോടോ പറയുന്നത് അവർ പാതിബോധത്തിലും കേട്ടു.
“ഏട്ടൻ ഒരിക്കലും ആ ബൈപ്പാസ് വഴി വരാറില്ല. എത്ര തിരക്കുണ്ടെങ്കിലും സിറ്റിയിലൂടെയേ വരൂ. അതും ഈ മഴയത്ത്… എന്തോ എനിക്കിതങ്ങോട്ട് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.”
എന്നാൽ ആ ദുരന്തത്തിനിടയിൽ ആ വാക്കുകൾക്ക് ആരും വിലകൊടുത്തില്ല. പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാളുടെ അപ്രതീക്ഷിത വിയോഗത്തിൽ മനുഷ്യർക്ക് തോന്നാവുന്ന സ്വാഭാവികമായ ഒരു സംശയം മാത്രമായി എല്ലാവരും അതിനെ കണ്ടു.
ആനന്ദ് മേനോന്റെ മരണം ഒരു ദാരുണമായ റോഡപകടമായി ചരിത്രത്തിൽ ഇടംപിടിച്ചു.
പക്ഷേ, ചുവന്ന പാതകളിലെ ആദ്യത്തെ രക്തത്തുള്ളി മാത്രമായിരുന്നു അതെന്ന് ആരും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല….
തുടരും….