ഇരുളിൽ വിരിഞ്ഞ വെളിച്ചം
രചന : അനിഷ
=================
“എടീ നശിച്ചവളെ… ഇന്നാ കഴിക്ക്! നിനക്ക് ഈ പച്ചരിയും പഞ്ചസാര വെള്ളവും മതി കുടിക്കാൻ. മോങ്ങാതെ എടുത്തു മോന്ത്!”
ആ പഴയ അലുമിനിയം പാത്രം കല്ലുതറയിലേക്ക് ദേഷ്യത്തോടെ എറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഭാനുമതി ആക്രോശിച്ചു. പാത്രം തറയിൽ തട്ടി മറിഞ്ഞ്, കുറച്ചു പഞ്ചസാരവെള്ളം മണ്ണും പൊടിയും നിറഞ്ഞ ആ തറയിലൂടെ പരന്നൊഴുുകി. ഇരുണ്ട മുറിയുടെ ഒരു കോണിൽ, കൈകാലുകളിൽ ചങ്ങലക്കണ്ണികൾ മുറുകിയ വേദന കടിച്ചമർത്തി കിടക്കുകയായിരുന്നു മാളവിക. ഭാനുമതിയുടെ ആ പരുക്കൻ ശബ്ദം കേട്ടതും അവളുടെ ഉള്ളിലൊരു മിന്നൽ പാഞ്ഞു.
വിശപ്പുകൊണ്ട് കുടൽ കരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ആ തറയിൽ കിടക്കുന്ന പച്ചരിയിലേക്ക് കൈനീട്ടാൻ അവളുടെ ആത്മാഭിമാനം അനുവദിച്ചില്ല.
“എന്തിനാ… എന്തിനാ എന്നോട് ഈ ക്രൂരത…?” വിതുമ്പലുകൾക്കിടയിലൂടെ, തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങിയ ശബ്ദത്തിൽ മാളവിക ചോദിച്ചു.
“ക്രൂരതയോ?!” ഭാനുമതി ഉറക്കെ പരിഹസിച്ചു ചിരിച്ചു. അവൾ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു വന്ന് മാളവികയുടെ താടിക്ക് കുത്തിപ്പിടിച്ച് മുഖം തനിക്ക് നേരെ തിരിച്ചു.
“വലിയ പഠിപ്പും പത്രാസും കാണിച്ച് എന്റെ മോന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ ആലോചിക്കണമായിരുന്നു ഈ ഭാനുമതി ആരാണെന്ന്! നിന്റെ അപ്പന്റെ പണവും സ്ത്രീധനവും പ്രതീക്ഷിച്ചാടീ നിന്നെ ഈ വീട്ടിൽ കയറ്റിയത്. അതില്ലാതെ വെറും കയ്യോടെ ഇവിടെ തിന്നു കൊഴുക്കാമെന്ന് നീ വിചാരിക്കേണ്ട!”
ഭാനുമതിയുടെ ആക്രോശം ആ മുറിയുടെ ചുവരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. നാലുപുറവും കാടുപിടിച്ചു കിടക്കുന്ന ആ ചെറിയ വീടിന് ഒരു ശ്മശാനത്തിന്റെ മൂകതയുണ്ടായിരുന്നു. ടൗണിൽ നിന്നും ഏറെ മാറിയുള്ള ആ വിജനമായ പ്രദേശത്തെ ഒറ്റപ്പെട്ട വീട് ഒരുകാലത്ത് തനിക്കും പ്രിയപ്പെട്ടവനും ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കാനുള്ള സ്വപ്നക്കൂടാകുമെന്ന് മാളവിക ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല.
ഒരുകാലത്ത് പുസ്തകങ്ങളും അറിവിന്റെ വെളിച്ചവും മാത്രം കൂട്ടിനുണ്ടായിരുന്ന അവൾക്ക്, ഇന്ന് ആ നാലു ചുവരുകൾ ഒരു നരകതുല്യമായ തടവറയായിരുന്നു. പഠനത്തിൽ അതീവ മിടുക്കിയും, കോളേജിലെ അധ്യാപകരുടെയും കൂട്ടുകാരുടെയും പ്രിയങ്കരിയുമായിരുന്ന മാളവിക, സൗന്ദര്യത്തിലും അറിവിലും ഒരുപോലെ തിളങ്ങിനിന്നിരുന്നു. എന്നാൽ, പ്രണയത്തിന്റെ ആരും കാണാത്ത കെണികളെക്കുറിച്ചോ മനുഷ്യർ കാത്തുവെക്കുന്ന അന്ധമായ ചതിയെക്കുറിച്ചോ ആ നിഷ്കളങ്കയ്ക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. ജാതിയും മതവും നോക്കാതെ, താൻ ജീവനേക്കാൾ സ്നേഹിച്ച വിക്രം എന്ന യുവാവിന്റെ കൈപിടിച്ച്, അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ട് അവൾ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ടത് ഈ കൊച്ചു വീട്ടിലേക്കാണ്.
എന്നാൽ ഇന്ന്, ജനാലപ്പടികളിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന മങ്ങിയ വെളിച്ചം പോലും അവളെ നോക്കി പരിഹസിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. മുറിയുടെ തറയിൽ പടർന്നു കിടക്കുന്ന ഇരുട്ടിൽ അവൾ സ്വന്തം കണ്ണീരൊഴുക്കി കിടന്നു. പുറത്ത് പെയ്യാൻ മടിച്ചു നിൽക്കുന്ന കരിമുകിലുകളും, കാറ്റ് മരച്ചില്ലകളെ ഉലയ്ക്കുന്ന ശബ്ദവും ആ മുറിയുടെ ഭീകരത കൂട്ടി.
പെട്ടെന്നാണ് ആ ചെറിയ വീടിന്റെ ജീർണ്ണിച്ച ചുവരുകളെ പിടിച്ചുലച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ ദയനീയമായ അലർച്ച ഉയർന്നത്. വേദനയും ഭയവും ആത്മാഭിമാനം തകർന്നതിന്റെ വാശിയും ആ നിലവിളിയിൽ കലർന്നിരുന്നു. ജനാലപ്പടിയിൽ വന്നിരുന്ന പ്രാവുകൾ ഭയന്നെന്നോണം ചിറകടിച്ചു പറന്നുയർന്നു. ഭയത്താൽ മാളവികയുടെ ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി. കെട്ടിയിട്ട കൈകൾ വിടുവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ, കണ്ണുനീർ അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളിലേക്ക് ഒലിച്ചിറങ്ങി. ഒരിക്കൽ അറിവിന്റെ ലോകത്ത് തിളങ്ങിനിന്ന ആ പെൺകുട്ടി, ഇന്ന് ജീവനുവേണ്ടി കേഴുകയായിരുന്നു.
ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും വേർതിരിവുകൾക്കപ്പുറം ആ വീട്ടുകാരുടെ യഥാർത്ഥ ഭാവം പുറത്തുവരാൻ അധികനാൾ വേണ്ടി വന്നില്ല. പ്രണയം നടിച്ച് മാളവികയെ കൂടെക്കൂട്ടിയ വിക്രമിന്റെയും അയാളുടെ അമ്മയുടെയും യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം മറ്റൊന്നായിരുന്നു—സ്ത്രീധനം! ജാതി മാറി കല്യാണം കഴിച്ചതാണെങ്കിലും, മാളവികയുടെ വീട്ടുകാർ വലിയ സമ്പന്നരാണെന്നും അവർ മകളെ ഓർത്ത് ലക്ഷങ്ങളും സ്വർണ്ണവും തങ്ങളുടെ കൈകളിൽ എത്തിക്കുമെന്നും അവർ കണക്കുകൂട്ടിയിരുന്നു.
എന്നാൽ, മകളുടെ ഈ എടുത്തുചാട്ടത്തിൽ മനംനൊന്ത് വീട്ടുകാർ അവളുമായി ബന്ധം ഉപേക്ഷിച്ചതോടെ വിക്രമിന്റെ മനോഭാവം പൂർണ്ണമായും മാറി.
അവിടെനിന്നങ്ങോട്ട് മാളവികയെ ഇi ഞ്ചിഞ്ചായി കൊko, ല്ലുകയായിരുന്നു അവർ. പുറത്തുനിന്നും രക്ഷകനായി വരുമെന്ന് കരുതിയ ഭർത്താവ് വിക്രമിന്റെ അടുത്തുനിന്നും ഉണ്ടായത് നിരന്തരമായ ശാരീരിക പീpe, ഡനങ്ങളും മാനസിക ക്രൂkru, രതയുമായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും മ, ദ്യപിച്ചെത്തി, അമ്മയുടെ നുണക്കഥകൾ കേട്ട് അവൻ അവളെ മൃgi, ഗീയമായി മർദ്ദിച്ചു.
“നിന്റെ അപ്പന്റെ പണവും പ്രതാപവും കണ്ടാടീ നിന്നെ ഞാൻ ഈ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നത്! അതില്ലാതെ വെറും കയ്യോടെ ഈ വീട്ടിൽ തിന്നുകൊഴുത്തു ജീവിക്കാമെന്ന് നീ കരുതേണ്ട,” അവൻ അവളുടെ തലമുടിയിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച് ചുവരിലേക്ക് ഇടിച്ചുകൊണ്ട് ആക്രോശിച്ചു.
അവനും ഭാനുമതിയും ചേർന്ന് ഒരു തുള്ളി നല്ല വെള്ളം പോലും നൽകാതെ ദിവസങ്ങളോളം അവളെ ആ മുറിയിൽ പൂട്ടിയിട്ടു. ചോദിക്കുമ്പോൾ മുന്നിലേക്ക് എറിഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന പച്ചരിയും പഞ്ചസാരവെള്ളവും അവളെ ശാരീരികമായും മാനസികമായും തകർക്കാനുള്ള അവരുടെ ആയുധം കൂടിയായിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകളായും ആഴ്ചകൾ മാസങ്ങളായും കൊടുത്തുപോയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ ഇരുട്ടുമുറിയിൽ മാളവികയുടെ ആയുസ്സും ആരോഗ്യവും ഉരുകിത്തീരുകയായിരുന്നു.
ഓരോ ദിവസം കഴിയുന്തോറും അവളുടെ ശരീരഭാരം ക്രമാതീതമായി കുറഞ്ഞു വന്നു. കണ്ണാടി നോക്കേണ്ടതില്ലായിരുന്നു അവൾക്ക് സ്വന്തം മാറ്റം തിരിച്ചറിയാൻ; ഒട്ടിയ കവിളുകളും, പുറത്തേക്ക് തള്ളിനിൽക്കുന്ന എല്ലുകളും അവളോട് വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു അവളുടെ ഉള്ളിലെ ജീവൻ പതുക്കെ നിലച്ചുപോകുകയാണെന്ന്.
ഒരിക്കൽ അവളുടെ കവിളിൽ പടർന്നിരുന്ന ആ ചോരത്തിളപ്പും സൗന്ദര്യവും ഇന്ന് പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. പച്ചരിയും പഞ്ചസാരവെള്ളവും മാത്രം കഴിച്ച്, ചങ്ങലകെട്ടുകൾക്കുള്ളിൽ കിടന്ന് അവൾ ഒരു ജീവച്ഛവമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഒരു രാത്രിയിൽ, കനത്ത ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി അവൾ കിടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ ചിന്ത നാമ്പെടുത്തു. “ഈ പച്ചരി തിന്നു എത്ര ദിവസം ഞാൻ മുന്നോട്ടു പോകും? ഇങ്ങനെ കിടന്ന് ഈ തടവറയിൽ എന്റെ ജീവൻ ഒടുങ്ങാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കണോ? സ്ത്രീധനത്തിന്റെ പേരിൽ എന്നെ ഇഞ്ചിഞ്ചായി കൊko, ല്ലുന്ന ഇവരുടെ മുന്നിൽ ഞാൻ ഇങ്ങനെ തോറ്റു കൊടുക്കണോ?”
ഇല്ല എന്ന മറുപടിയാണ് അവളുടെ മനസ്സ് നൽകിയത്. വിക്രമിന്റെ നിരന്തര പി, ഢനവും ക്രൂ, രതയും സഹിക്കവയ്യാണ്ടായ ആ നിമിഷം, മാളവിക ഒരു ഉറച്ച തീരുമാനമെടുത്തു.
കണ്ണീർ തുടച്ചുമാറ്റുമ്പോൾ അവളുടെ ഒട്ടിയ കവിളുകളിൽ ഭയത്തിന് പകരം ഒരു പുതിയ ഭാവം നിഴലിച്ചു. താൻ പഠിച്ചു നേടിയ അറിവുകൾ വെറുതെയാകാൻ ഉള്ളതല്ലെന്നും, ഈ നരകത്തിൽ നിന്നും സ്വന്തം ബുദ്ധിയും ധൈര്യവും ഉപയോഗിച്ച് തന്നെ രക്ഷപ്പെടണമെന്നും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ശരീരം പട്ടിണി കിടന്നു തളർന്നിട്ടുണ്ടാകാം, പക്ഷേ അവളുടെ ചിന്തകൾക്ക് മൂർച്ച കൂടിവരികയായിരുന്നു.
രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ഒരു ചെറിയ അവസരത്തിനായി അവൾ ആ മുറിയിലെ ഓരോ കോണും സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് ജനാലയ്ക്ക് പുറത്ത് ഒരു കാൽപെരുമാറ്റം കേട്ടത്.
ജനാലയ്ക്കലേക്ക് നോക്കിയ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷ തിളങ്ങി. അത് മറ്റാരുമായിരുന്നില്ല, കോളേജിൽ അവളുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരിയായിരുന്ന ഹന്നയായിരുന്നു അത്! മാളവികയെ കാണാതായതു മുതൽ അവളെ അന്വേഷിച്ചു നടന്ന ഹന്ന, ഒടുവിൽ പലരിൽ നിന്നും വിവരങ്ങൾ ശേഖരിച്ചാണ് കാടുപിടിച്ച ആ ഒറ്റപ്പെട്ട വീട്ടിൽ എത്തിച്ചേർന്നത്.
ജനാലയുടെ ഇരുമ്പ് കമ്പികൾക്കിടയിലൂടെ ഹന്ന ഒരു ചെറിയ ഇരുമ്പ് കഷ്ണം മാളവികയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി.
“മാളൂ… പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇത് വെച്ച് ചങ്ങല തുറക്കാൻ നോക്ക്,” ഹന്ന പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അറിവിന്റെ ലോകത്ത് തിളങ്ങിനിന്ന മാളവികയ്ക്ക് ലോക്കുകൾ തുറക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് പണ്ട് വായിച്ച അറിവ് ഓർത്തെടുക്കാൻ അധികം സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല.
പുറത്ത് വിക്രമിന്റെ മദ്യപിച്ചുള്ള ഉറക്കത്തിന്റെ ശബ്ദവും ഭാനുമതിയുടെ കൂർക്കംവലിയും കേൾക്കാമായിരുന്നു. ചോരയൊലിക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട്, അതി കഠിനമായ വേദന സഹിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ആ ചങ്ങലയുടെ പൂട്ട് പൊളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഒടുവിൽ, ഒരു ചെറിയ ശബ്ദത്തോടെ ആ ചങ്ങലക്കണ്ണികൾ വേർപെട്ടു! വാതിൽ പുറത്തുനിന്നും പൂട്ടിയ നിലയിലായിരുന്നതിനാൽ, ജനാലയുടെ കമ്പികൾക്കിടയിലൂടെയുള്ള ചെറിയ വിടവിലൂടെ തന്റെ മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ശരീരം പുറത്തേക്ക് കടത്താൻ അവൾ തീരുമാനിച്ചു.
പട്ടിണി കിടന്ന് ഭാരം കുറഞ്ഞ അവളുടെ ശരീരം ഈയൊരു സന്ദർഭത്തിൽ അവൾക്ക് തുണയായി മാറി. മൂർച്ചയുള്ള ഇരുമ്പ് കമ്പികൾ അവളുടെ പുറത്തും കൈകളിലും ആഴ്ന്നിറങ്ങി ചോര പൊടിഞ്ഞു. എങ്കിലും വേദന പുറത്തുകാണിക്കാതെ അവൾ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ചാടി. തറയിൽ വീണ പാടെ ഹന്ന അവളെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു.
എന്നാൽ, ആ ശബ്ദം കേട്ട് അകത്ത് വിക്രം ഉണർന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. “ആരാടാ അവിടെ?!” എന്ന അലർച്ചയോടെ അവൻ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞു വന്നു.
“ഓടിക്കോ മാളൂ!” ഹന്ന ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
ശരീരത്തിൽ ഒരിറ്റു ജീവൻ പോലുമില്ലാതിരുന്ന മാളവികയിൽ എവിടെ നിന്നോ ഒരു പുതിയ ഊർജ്ജം ഉണർന്നു. കാട്ടുചെടികളും മുള്ളുകളും നിറഞ്ഞ ആ വഴിയിലൂടെ അവൾ ജീവനും കൊണ്ട് ഓടി. പുറകിൽ കയ്യിൽ മാരകായുധങ്ങളുമായി വിക്രമും ഭാനുമതിയും അവരെ വേട്ടയാടാൻ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“നിന്നെ ഞാൻ കൊko, ല്ലുമെടീ!” എന്ന് വിക്രം പുറകിൽ നിന്ന് അലറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഇരുട്ടിൽ തട്ടി വീണിട്ടും മാളവിക നിർത്തിയില്ല. തോറ്റുകൊടുക്കാൻ അവൾ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. കിലോമീറ്ററുകളോളം നീണ്ട ആ ഓട്ടത്തിനൊടുവിൽ, ദൂരെ ഒരു വണ്ടിയുടെ വെളിച്ചം അവർ കണ്ടു. ഹന്ന മുൻകൂട്ടി ഏർപ്പാടാക്കിയ വണ്ടിയായിരുന്നു അത്. മാളവികയെയും വലിച്ച് ഹന്ന വണ്ടിയിലേക്ക് കയറിയതും, വിക്രം വണ്ടിക്ക് മുന്നിലേക്ക് എത്തിയതും ഒപ്പത്തിനൊപ്പമായിരുന്നു.
പക്ഷേ, ഡ്രൈവർ വണ്ടി വേഗതയിൽ മുന്നോട്ട് എടുത്തു. ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി ആ ക്രോധികൾ വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖത്തോടെ നിൽക്കുന്നത് മാളവിക ജനാലയിലൂടെ കണ്ടു. ആ നരകത്തിൽ നിന്നും അവൾ രക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു!
വണ്ടി നേരെ പാഞ്ഞത് മാളവികയുടെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്കായിരുന്നു. മകളെ ഓർത്ത് കണ്ണീരൊഴുക്കിയിരുന്ന അവളുടെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് ആ വണ്ടി ചെന്നു നിന്നു. വണ്ടിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി, വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തു നിന്നു നടക്കുമ്പോൾ മാളവികയുടെ കാലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മകളെ ഈയൊരു ദയനീയ അവസ്ഥയിൽഒട്ടിയ കവിളുകളും ചങ്ങല വലിഞ്ഞു മുറുകിയ പാടുകളുമായി കണ്ട അവളുടെ അമ്മ നെഞ്ചുപൊട്ടി നിലവിളിച്ചുപോയി.
“എന്റെ മോളേ… നിനക്ക് ഇത് എന്തുപറ്റി?!” അമ്മ ഓടിവന്ന് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
ഒരിക്കൽ താൻ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ആ അച്ഛന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായുമ്പോൾ മാളവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും സമാധാനത്തിന്റെ കണ്ണീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി.
സ്ത്രീധനത്തിന്റെ പേരിൽ തന്നെ തടവിലാക്കിയ നരകത്തിൽ നിന്നും, സ്വന്തം ബുദ്ധി കൊണ്ടും സുഹൃത്തിന്റെ സഹായം കൊണ്ടും അവൾ ഒടുവിൽ തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു.
അവൾ അച്ഛന്റെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അച്ഛാ… ഞാൻ തിരിച്ചുവന്നു…”
സ്വന്തം വീട്ടിലെ സുരക്ഷിതത്വത്തിൽ എത്തിയെങ്കിലും മാളവികയുടെ ശരീരത്തിലെ മുറിവുകളും മനസ്സിലെ ആഘാതവും മാറാൻ ദിവസങ്ങളെടുത്തു. എന്നാൽ, ഒരു ഇരയായി ഒടുങ്ങിക്കൂടാൻ അവൾ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. തന്നെ ഇഞ്ചിഞ്ചായി കൊന്ന ഭാനുമതിക്കും വിക്രമിനും നിയമത്തിന് മുന്നിൽ അർഹമായ ശിക്ഷ വാങ്ങിക്കൊടുക്കണമെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ഹന്നയുടെയും പിന്തുണയോടെ അവൾ നേരെ എത്തിയത് സിറ്റി പോലീസ് കമ്മീഷണറുടെ മുന്നിലേക്കാണ്. ശരീരത്തിലെ ചങ്ങലപ്പാടുകളും ഡോക്ടറുടെ മെഡിക്കൽ സർട്ടിഫിക്കറ്റും സ്ത്രീധന പീ, ഡനത്തിന്റെ കൃത്യമായ തെളിവുകളും അവൾ പോലീസിന് മുന്നിൽ നിരത്തി.
“എന്നെ അവർ തടവിലിട്ടത് ജാതിയുടെ പേരിൽ മാത്രമല്ല സാർ, എന്റെ അച്ഛന്റെ പണത്തിന് വേണ്ടിയാണ്. തരാമെന്ന് ഏറ്റ സ്ത്രീധനം കിട്ടാത്തതുകൊണ്ട് എന്നെ പട്ടിണിക്കിട്ടു,” ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ മാളവിക പറഞ്ഞു.
അവളുടെ അവസ്ഥ കണ്ട കമ്മീഷണർ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ വിക്രമിനും ഭാനുമതിക്കുമെതിരെ സ്ത്രീധന നിരോധന നിയമപ്രകാരവും, വധശ്രമത്തിനും കേസെടുക്കാൻ ഉത്തരവിട്ടു. അർദ്ധരാത്രിയിൽ ആ വിജനമായ വീട്ടിലേക്ക് പോലീസുകാർ ഇരച്ചുകയറുമ്പോൾ വിക്രമും ഭാനുമതിയും അടുത്ത ഇരയെക്കുറിച്ചുള്ള ആലോചനയിലായിരുന്നു. പോലീസിനെ കണ്ട് വിക്രം ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും പരാജയപ്പെട്ടു.
മാളവികയെ കെട്ടിയിട്ടിരുന്ന അതേ മുറിയിൽ വെച്ച് തന്നെ പോലീസ് വിക്രമിന്റെ കൈകളിൽ വിലങ്ങണിയിച്ചു.
കോടതിയിൽ കേസ് എത്തിയപ്പോൾ വിക്രമിന്റെ വക്കീൽ മാളവികയെ മാനസികമായി തളർത്താൻ പല ചോദ്യങ്ങളും ചോദിച്ചെങ്കിലും, തന്റെ അറിവും വാക്ചാതുരിയും ഉപയോഗിച്ച് മാളവിക അവയെയെല്ലാം ധീരമായി നേരിട്ടു. മാളവികയുടെ ശരീരത്തിലെ മുറിവുകളും ഹന്നയുടെ കൃത്യമായ സാക്ഷിമൊഴിയും വിക്രമിന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള എല്ലാ വഴികളും അടച്ചു. ഒടുവിൽ കോടതി വിക്രമിനും ഭാനുമതിക്കും കഠിനതടവ് ശിക്ഷ വിധിച്ചു.
കോടതിമുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ മാളവിക വിക്രമിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ഒരിക്കൽ താൻ ഭയന്ന ആ മുഖത്ത് ഇന്ന് പരാജയത്തിന്റെ കരിനിഴലായിരുന്നു. അവൾ നേരെ നോക്കിയത് ആകാശത്തേക്കാണ്. അവിടെ കരിമുകിലുകൾ മാറി തെളിഞ്ഞ വെളിച്ചം പരന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം, മാളവിക സിവിൽ സർവീസ് പരീക്ഷ ഉന്നതവിജയത്തോടെ പാസായി ഒരു ഐ.എ.എസ് ഓഫീസറായി ചുമതലയേറ്റു.
തന്റെ അധികാരമുപയോഗിച്ച് സ്ത്രീധന പീ, ഡനങ്ങൾക്കെതിരെയും സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയുള്ള അതിക്രമങ്ങൾക്കെതിരെയും പോരാടാൻ അവൾ മുന്നിട്ടിറങ്ങി. ചങ്ങലയ്ക്കുള്ളിൽ ഒടുങ്ങിപ്പോകുമായിരുന്ന ഒരു ജീവിതത്തിൽ നിന്നും സ്വന്തം ബുദ്ധിയും ധൈര്യവും കൊണ്ട് അവൾ നാടിന് മുഴുവൻ വെളിച്ചം നൽകുന്ന ഒരു വലിയ പോരാളിയായി മാറി കഴിഞ്ഞിരുന്നു