ബംഗ്ലാവിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം ഒരു മുനയിൽ നിർത്തിയ വാൾ പോലെ മുറുകിനിന്നു. സാവിത്രി അമ്മയുടെ കയ്യിലിരുന്ന ചെറിയ പി..സ്റ്റളിന്റെ കുഴൽ ഡേവിഡിന് നേരെയായിരുന്നു. പുറത്ത്, വാനിനുള്ളിലിരുന്ന് ഋഷികേശ് വർമ്മയും സംഘവും നിശബ്ദരായി ആ സംഭാഷണം കേൾക്കുകയായിരുന്നു. കളി തങ്ങളുടെ കൈവിട്ടുപോകുകയാണോ എന്ന് ഒരു നിമിഷം അയാൾ സംശയിച്ചു.
ഡേവിഡിന്റെ മുഖത്ത് ആദ്യം കണ്ട ഞെട്ടൽ പതിയെ ഒരുതരം പുച്ഛം കലർന്ന ചിരിക്ക് വഴിമാറി. അവൻ തോക്ക് താഴെ വെച്ചില്ല.
“അപ്പോൾ രാജ്ഞി തന്നെ നേരിട്ട് എഴുന്നള്ളിയിരിക്കുന്നു,” ഡേവിഡ് പറഞ്ഞു. “ഞാൻ കരുതിയത് ആ ഭീരുവായ രാജകുമാരനായിരിക്കും വരികയെന്നാണ്. പക്ഷേ, എനിക്ക് തെറ്റി. യഥാർത്ഥ ചെ. കു. ത്താൻ നിങ്ങളായിരുന്നു, അല്ലേ? കരുണാകരമേനോന്റെ നിഴലിലിരുന്ന് കരുക്കൾ നീക്കിയിരുന്ന രാജ്ഞി.”
സാവിത്രി അമ്മയുടെ മുഖം കോപം കൊണ്ട് വലിഞ്ഞുമുറുകി.
“നിനക്ക് വാചകമടിക്കാൻ നല്ല ധൈര്യമുണ്ടല്ലോടാ.”
“ധൈര്യമല്ല, സത്യമാണ്. ഇരുപത്തിനാല് വർഷം മുൻപ് എന്റെ പെങ്ങളെ കൊ. ല്ലാ. ൻ ഉത്തരവിട്ടത് നിങ്ങളാണ്. ആ ധാതുക്കടത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ തലച്ചോറ് നിങ്ങളായിരുന്നു. വിശ്വനാഥൻ നിങ്ങളുടെ ഒരു പാവ മാത്രമായിരുന്നു.”
ഡേവിഡ് വെറുമൊരു പ്രതികാ. രദാഹി മാത്രമല്ലെന്നും, വർഷങ്ങൾ നീണ്ട സ്വന്തം അന്വേഷണം നടത്തിയാണ് അവൻ കളത്തിലിറങ്ങിയിരിക്കുന്നതെന്നും ഋഷികേശിന് മനസ്സിലായി.
സാവിത്രി അമ്മയുടെ ക്ഷമ നശിച്ചിരുന്നു. “നിന്റെ കഥ ഞാൻ ഇന്ന് ഇവിടെ അവസാനിപ്പിക്കും.” അവർ അലറി.
അവർ കാഞ്ചി വലിച്ചു. ആ ചെറിയ ബംഗ്ലാവിനുള്ളിൽ ആ വെ. ടിയൊച്ച ഒരു ഇടിമുഴക്കം പോലെ പ്രതിധ്വനിച്ചു. ഡേവിഡ് ഒരു നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ട് നിലത്തേക്ക് ചാടി ഉരുണ്ടു. വെ.ടിയുണ്ട അവനെ തൊടാതെ പിന്നിലെ ദ്രവിച്ച ഭിത്തിയിൽ തറച്ചുകയറി.
വെ. ടിയൊച്ച കേട്ടതും ഋഷികേശിന്റെ ഓർഡർ കമാൻഡോകളുടെ ഹെഡ്സെറ്റുകളിൽ മുഴങ്ങി.
“All teams, move in! I repeat, move in now!”
എന്നാൽ, ആ വെടിയൊച്ച മറ്റൊരു കാര്യത്തിനുള്ള തുടക്കം കൂടിയായിരുന്നു. ഡേവിഡ് ഒരുക്കിയ കെണിയുടെ അവസാന ഭാഗം.
വെടിയൊച്ച കേട്ട സെക്കൻഡുകൾക്കുള്ളിൽ, ബംഗ്ലാവിന്റെ ദ്രവിച്ച ജനലുകൾക്കും വാതിലുകൾക്കും മുകളിലൂടെ ഉരുക്ക് ഷട്ടറുകൾ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ താഴേക്ക് പതിച്ചു. പുറത്തുനിന്നുള്ള നിലാവിന്റെ നേർത്ത വെളിച്ചം പോലും ഇല്ലാതായി. ബംഗ്ലാവ് പുറംലോകവുമായി പൂർണ്ണമായും ബന്ധം വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടു. അകത്ത് കൂരിരുട്ട് മാത്രം.
പുറത്ത്, കമാൻഡോ സംഘം ബംഗ്ലാവിനടുത്തേക്ക് കുതിച്ചെത്തിയെങ്കിലും അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഉരുക്ക് ഷട്ടറുകൾ അവരുടെ വഴിമുടക്കി.
അകത്ത്, സാവിത്രി അമ്മ പരിഭ്രാന്തയായി. അവർ ഇരുട്ടിൽ തപ്പി.
“എന്താണിത്? എന്തുപറ്റി?”
“കളി തുടങ്ങിയിട്ടേയുള്ളൂ, രാജ്ഞീ,”
ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഡേവിഡിന്റെ ശബ്ദം ഒഴുകിവന്നു. ആ ശബ്ദം ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ ദിശയിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത് പോലെ അവർക്ക് തോന്നി.
“ഇതെന്റെ കളിക്കളമാണ്. ഇവിടെ നിയമങ്ങളും എന്റേതാണ്.”
ഡേവിഡ് തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ നൈറ്റ് വിഷൻ ഗോഗിൾസ് എടുത്ത് കണ്ണിൽ വെച്ചു. അതോടെ, ആ കൂരിരുട്ട് അവന് മുന്നിൽ പച്ച കലർന്ന ഒരു വെളിച്ചമായി മാറി. പരിഭ്രാന്തയായി, ഭിത്തിയിൽ തപ്പിനീങ്ങുന്ന സാവിത്രി അമ്മയുടെ രൂപം അവൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു. മൂലയിൽ കെട്ടിയിട്ട അജയ് ഭയന്ന് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കളി പൂർണ്ണമായും ഡേവിഡിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായി. വേ. ട്ടക്കാരിയായി വന്ന സാവിത്രി അമ്മ ഇപ്പോൾ ഇരുട്ടിൽ വഴിതെറ്റിയ ഇരയായി മാറി.
പുറത്ത്, കമാൻഡോ സംഘം ഷട്ടറുകൾ തകർത്ത് അകത്തുകടക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോ നിമിഷവും വിലപ്പെട്ടതാണെന്ന് ഋഷികേശിന് അറിയാമായിരുന്നു. അകത്ത് മൂന്ന് ജീവനുകളുണ്ട്. ഒന്ന് ബന്ദിയുടെ, മറ്റുരണ്ടും കൊ. ല. യാളികളുടേത്.
ഡേവിഡ് ഒരു നിഴൽ പോലെ സാവിത്രി അമ്മയുടെ പിന്നിലെത്തി. അവർ അതറിഞ്ഞില്ല. അവന്റെ റി. വോ. ൾവറിന്റെ തണുത്ത ലോഹം അവരുടെ തലയുടെ പിന്നിൽ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ മാത്രമാണ് അവർ ആ സാന്നിധ്യം അറിഞ്ഞത്.
സാവിത്രി അമ്മയുടെ ശരീരം ഭയം കൊണ്ട് വിറച്ചു.
“ചെസ്സ് കളിയിൽ, രാജ്ഞിയെ വീഴ്ത്തിയാൽ കളി തീരുമെന്നാണ് പറയാറ്,” ഡേവിഡ് അവരുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു. “നിങ്ങളുടെ കളി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.”
അതേ നിമിഷം, പുറത്ത് കമാൻഡോകൾ ഒരു ചെറിയ സ്. ഫോ. ടനത്തോടെ ബംഗ്ലാവിന്റെ ഉരുക്ക് ഷട്ടർ തകർത്തു.
പുകപടലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അവർ അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറുമ്പോൾ കേട്ടത് മറ്റൊരു വെ. ടിയൊച്ചയാണ്.
തുടരും….