തകർന്ന ഉരുക്ക് ഷട്ടറിന്റെ വിടവിലൂടെ കമാൻഡോകൾ പുകപടലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. അവരുടെ ടോർച്ചുകളിൽ നിന്നുള്ള തീവ്രമായ വെളിച്ചം ആ ഇരുട്ടുമുറിയെ കീറിമുറിച്ചു. ഒരു നിമിഷത്തെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിന് ശേഷം ആ കാഴ്ച വ്യക്തമായി.
നിലത്ത്, സാവിത്രി അമ്മ ഭയവും വേദനയും കലർന്ന ഭാവത്തോടെ ഇരിക്കുന്നു. അവരുടെ കയ്യിലിരുന്ന പിസ്റ്റൾ കുറച്ചകലെയായി തെറിച്ചുകിടപ്പുണ്ട്. കയ്യിൽ നിന്ന് നേരിയതായി ര. ക്തം പൊടിയുന്നു. അവർക്ക് മുന്നിലായി, ഡേവിഡ് ശാന്തനായി നിൽക്കുന്നു.
അവന്റെ കയ്യിലെ റിവോൾവർ മുകളിലേക്ക് ചൂണ്ടിയിരിക്കുന്നു. കമാൻഡോകളെ കണ്ടതും, അവൻ ആ തോക്ക് സാവധാനം നിലത്തുവെച്ച് കൈകൾ ഉയർത്തി. ഒരു മൂലയിൽ അജയ് അപ്പോഴും ബന്ധനസ്ഥനായിക്കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
ആ രണ്ടാമത്തെ വെടിയൊച്ച ഡേവിഡിന്റേതായിരുന്നു. പക്ഷേ, അതൊരു കൊ. ല. പാ. തകത്തിനുള്ളതായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സാവിത്രി അമ്മയെ നിരായുധയാക്കാനുള്ളതായിരുന്നു.
പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ അയാൾക്ക് അവരെ ജീവനോടെയായിരുന്നു ആവശ്യം. മരണം ഒരു എളുപ്പമുള്ള രക്ഷപ്പെടലാണെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചു.
“Don’t move! Hands up!” കമാൻഡോകൾ അലറി.
ഡേവിഡ് പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങി. സാവിത്രി അമ്മയെ ഒരു വനിതാ പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥയുടെ സഹായത്തോടെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. അപ്പോഴും അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ അഹങ്കാരത്തിന് ഒരു കുറവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഡേവിഡിന്റെയും സാവിത്രി അമ്മയുടെയും കൈകളിൽ വിലങ്ങുവീണു.
ഇരുപത്തിനാല് വർഷം പഴക്കമുള്ള ഒരു പകയുടെ രണ്ട് മുഖങ്ങൾ അങ്ങനെ നിയമത്തിന് മുന്നിൽ നിന്നു.
ഋഷികേശും പ്രകാശും ബംഗ്ലാവിനുള്ളിലേക്ക് കടന്നു. ചുറ്റും വെ..ടിമരുന്നിന്റെയും പൊടിയുടെയും ഗന്ധം. ഋഷികേശിന്റെ കണ്ണുകൾ ഡേവിഡിന്റെ കണ്ണുകളുമായി ഒന്നിടഞ്ഞു. ആ നോട്ടത്തിൽ കുറ്റസമ്മതമോ പശ്ചാത്താപമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, പൂർത്തിയാക്കിയ ഒരു ദൗത്യത്തിന്റെ തണുത്ത ശാന്തതയായിരുന്നു.
***************
സാവിത്രി അമ്മയുടെ അറസ്റ്റ് കേരളത്തെ ഞെട്ടിച്ച ഒരു വാർത്തയായി മാറി. ഓറിയോൺ ഗ്രൂപ്പിന്റെ അധിപയെ ഒരു കൊ. ല. പാ. തകപരമ്പരയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് അറസ്റ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
ഋഷികേശ് ആ അവസരം ബുദ്ധിപൂർവ്വം ഉപയോഗിച്ചു. സാവിത്രി അമ്മ അറസ്റ്റിലാണെന്നും, എല്ലാ കുറ്റങ്ങളും മകൻ വിശ്വനാഥന്റെ തലയിൽ കെട്ടിവെച്ച് രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്നുമുള്ള ഒരു വാർത്ത അയാൾ മാധ്യമങ്ങൾക്ക് ചോർത്തിക്കൊടുത്തു.
അതൊരു കെണിയായിരുന്നു. അമ്മയുടെ ചതിയിൽ ഭയന്ന്, വിശ്വനാഥൻ എന്ന ഭീരു ഒളിവിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരുമെന്ന് അയാൾ കണക്കുകൂട്ടി.
ക്രൈംബ്രാഞ്ച് ആസ്ഥാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യൽ മുറിയിൽ സാവിത്രി അമ്മ നിശബ്ദയായിരുന്നു. അവരുടെ മൗനത്തിന് കരിങ്കല്ലിന്റെ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ഒരു വാക്കുപോലും ഉരിയാടാൻ തയ്യാറായില്ല.
എന്നാൽ ഡേവിഡ് വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു. ഋഷികേശിന് മുന്നിലിരുന്ന് അവൻ എല്ലാം തുറന്നുപറഞ്ഞു. ആനന്ദിനെയും, ജോൺ കുര്യനെയും, ശ്രീധറിനെയും താൻ തന്നെയാണ് കൊ. ന്ന. തെന്ന് അവൻ സമ്മതിച്ചു.
“അവർ കുറ്റവാളികളായിരുന്നു, സാർ,” ഡേവിഡ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“എന്റെ പെങ്ങളുടെ മരണത്തിന് സാക്ഷികളായിട്ടും, വർഷങ്ങളോളം നിശബ്ദരായിരുന്നവർ. ഭയന്നു ജീവിച്ചവർ. ആ പാപത്തിൽ അവർക്കും പങ്കുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അവർക്ക് മരണത്തിലൂടെ മോചനം നൽകി.”
“സാബിൻ മാത്യുവിനെയും കൊ. ല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു?” ഋഷികേശ് ചോദിച്ചു.
“അതെ. അവൻ അവസാനത്തെ കണ്ണിയായിരുന്നു. ആ കഥയുടെ പൂർണ്ണരൂപം അറിയാവുന്ന അവസാനത്തെയാൾ. അവനും മരിക്കേണ്ടവനായിരുന്നു.”
“വിശ്വനാഥനെതിരെയുള്ള തെളിവ് (ലൈറ്റർ) നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് പോലീസിന് കൈമാറിയത്. എന്തിന്?”
ഡേവിഡ് പുഞ്ചിരിച്ചു. “അതെന്റെ കളിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു. നിങ്ങൾ പോലീസുകാർക്ക് കളിക്കാൻ ഒരു എല്ലിൻ കഷ്ണം ഇട്ടുകൊടുക്കേണ്ടേ? നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ വിശ്വനാഥനിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കുമ്പോൾ, എനിക്ക് എന്റെ കണക്കുകൾ ഒന്നൊന്നായി തീർക്കാമായിരുന്നു. എന്റെ ലക്ഷ്യം വിശ്വനാഥനെ കൊ. ല്ലുക എന്നതായിരുന്നില്ല, അവനെ ജീവനോടെ പിടിച്ച്, അവന്റെ അമ്മയെപ്പോലെ അഴിയെണ്ണിക്കുക എന്നതായിരുന്നു.”
ഋഷികേശ് ഒരു നിമിഷം ആ മനുഷ്യനെത്തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. പ്രതികാരത്തിന്റെ എത്ര സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു പദ്ധതിയാണ് അവൻ ആസൂത്രണം ചെയ്തത്.
“അപ്പോൾ, എല്ലാം കഴിഞ്ഞു എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു,” ഋഷികേശ് പറഞ്ഞു.
ഡേവിഡ് മെല്ലെ തലയാട്ടി. “എന്റെ ഭാഗം കഴിഞ്ഞു. എന്റെ പ്രതികാരം പൂർണ്ണമാണ്. പക്ഷേ, നിങ്ങളുടെ ഭാഗം കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.”
“എന്താണുദ്ദേശിച്ചത്?”
“നിങ്ങൾ രാജ്ഞിയെ പിടിച്ചു, നിഴലിനെയും. പക്ഷേ, കളിയിലെ രാജാവിനെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ മറന്നുപോയോ?” ഡേവിഡിന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.
“ഒതുങ്ങിക്കൂടുന്ന ഒരു രാജാവ്, ഒരു കോണിലേക്ക് തള്ളപ്പെടുമ്പോൾ ഏറ്റവും അപകടകാരിയായ കരുവാകും. വിശ്വനാഥൻ ഇപ്പോൾ അങ്ങനെയൊരു അവസ്ഥയിലാണ്. അവൻ വരും. പക്ഷേ, അത് കീഴടങ്ങാനായിരിക്കില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ ഒരു മുന്നറിയിപ്പായി ആ മുറിയിൽ തങ്ങിനിന്നു. ചുവന്ന പാതകളിലെ ചോ. ര ഇനിയും വീണേക്കാം.
കളത്തിലെ അവസാനത്തെ കരു നീങ്ങാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.
തുടരും…..