ഡേവിഡിന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് ഒരു മുഴക്കമായി ഋഷികേശിന്റെ കാതുകളിൽ തങ്ങിനിന്നു.
ഒതുങ്ങിക്കൂടുന്ന രാജാവ്… വിശ്വനാഥൻ വെറുമൊരു ഭീരുവല്ല, മറിച്ച് മുറിവേറ്റ ഒരു ഭീ. കരജീ. വിയാണെന്ന് അയാൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
അമ്മയുടെ ‘ച. തി’ കൂടിയായപ്പോൾ, അവന്റെ അവസാനത്തെ നിയന്ത്രണവും നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കാം. അവൻ തീർച്ചയായും വരും. കീഴടങ്ങാനല്ല, എല്ലാം അവസാനിപ്പിക്കാൻ.
അവന്റെ ലക്ഷ്യം എന്തായിരിക്കുമെന്ന് ഋഷികേശിന് ഊഹിക്കാമായിരുന്നു.
ഈ കഥകളെല്ലാം വീണ്ടും കുത്തിപ്പൊക്കിയത്, തന്റെ സാമ്രാജ്യം തകർത്തത് ഒരേയൊരാളാണ് – മരണത്തിൽ നിന്ന് തിരിച്ചുവന്ന ഡോ. സാബിൻ മാത്യു. അവനെ ഇല്ലാതാക്കുക എന്നതായിരിക്കും വിശ്വനാഥന്റെ അവസാനത്തെ ലക്ഷ്യം.
ഋഷികേശ് ഉടൻ തന്നെ കൊച്ചിയിലെ രഹസ്യ കേന്ദ്രത്തിന്റെ സുരക്ഷ ഇരട്ടിയാക്കി. ഓരോ നീക്കവും തന്റെ നേരിട്ടുള്ള നിയന്ത്രണത്തിലാക്കി.
പ്രകാശിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഏറ്റവും മികച്ച ഉദ്യോഗസ്ഥരെ അവിടെ വിന്യസിച്ചു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
വിശ്വനാഥനെക്കുറിച്ച് ഒരു വിവരവും ലഭിച്ചില്ല. അയാൾ ഏതോ വിദേശ രാജ്യത്ത് ഒളിവിൽ തുടരുകയാണെന്ന് എല്ലാവരും കരുതി.
എന്നാൽ, ഒക്ടോബർ 17, വെള്ളിയാഴ്ച രാത്രി, ഋഷികേശിന് ഇന്റലിജൻസിൽ നിന്ന് ഒരു രഹസ്യ വിവരം ലഭിച്ചു. ശ്രീലങ്കയിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ബോട്ടിൽ ചിലർ ആലപ്പാട് തീരത്തേക്ക് കടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അതിലൊരാൾക്ക് വിശ്വനാഥന്റെ രൂപസാദൃശ്യമുണ്ട്.
ഋഷികേശിന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ ശരിയായിരുന്നു. വിമാനത്താവളങ്ങൾ ഒഴിവാക്കി, കടൽമാർഗ്ഗം, ഒരു സാധാരണ മത്സ്യത്തൊഴിലാളിയെപ്പോലെ അവൻ സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നിരിക്കുന്നു.
ഋഷികേശ് ആ പ്രദേശം വളയാൻ നിർദ്ദേശം നൽകി, പക്ഷേ വിശ്വനാഥൻ അതിവിദഗ്ധമായി ആ വലയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു. അവൻ കൊച്ചിയിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അവർക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രി, ആശുപത്രിയിൽ അതീവ ജാഗ്രതയായിരുന്നു. പ്രകാശ് ഉറങ്ങാതെ ഓരോ ഇടനാഴികളിലൂടെയും നടന്നു. രാത്രി രണ്ടുമണിയോടെ, ആശുപത്രിയിലെ ഒരു ശുചീകരണ തൊഴിലാളിയുടെ വേഷത്തിൽ ഒരാൾ സുരക്ഷാ മേഖലയിലേക്ക് കടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവന്റെ മുഖം ഒരു മാസ്ക് കൊണ്ട് മറച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ, അവന്റെ നടത്തത്തിലെ നേരിയ പരിഭ്രമവും, സാധാരണയിലും വിലകൂടിയ ഷൂസും പ്രകാശിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
പ്രകാശ് സൗമ്യമായി അവനെ തടഞ്ഞു.
“ഒന്നു നിൽക്കൂ. ഐഡി കാർഡ് കാണിക്കൂ.”
ആ മനുഷ്യൻ ഒന്നു പതറി. അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു കാർഡ് എടുത്ത് കാണിച്ചു. അത് വ്യാജമാണെന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ പ്രകാശിന് മനസ്സിലായി.
“നിങ്ങൾക്ക് ഈ ഭാഗത്തേക്ക് പ്രവേശനമില്ല. തിരികെ പോകൂ,” പ്രകാശ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
ആ മനുഷ്യൻ തിരിഞ്ഞുനടക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതും, പെട്ടെന്ന് ഒരു സർജിക്കൽ ബ്ലേഡ് കയ്യിലെടുത്ത് പ്രകാശിന് നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു. പക്ഷേ, പ്രകാശ് തയ്യാറായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ട് അവൻ ആ കൈ തട്ടിമാറ്റി, അടുത്ത നീക്കത്തിൽ ആ മനുഷ്യനെ നിലത്ത് വീഴ്ത്തി, അവന്റെ കഴുത്തിൽ തോക്കിൻ കുഴൽ അമർത്തി.
“കളി കഴിഞ്ഞു, വിശ്വനാഥൻ,” പ്രകാശ് പറഞ്ഞു.
മുഖത്തെ മാസ്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ മുഖം തെളിഞ്ഞുവന്നു.
പരാജയപ്പെട്ട, തകർന്നടിഞ്ഞ ഒരു രാജാവിന്റെ മുഖം. വിശ്വനാഥൻ അവസാനമായി ഒന്നു പിടഞ്ഞു, പക്ഷേ ആ ശ്രമം വിഫലമായിരുന്നു. ചുവന്ന പാതകളിലെ അവസാനത്തെ കുറ്റവാളിയുടെ കൈകളിലും വിലങ്ങുവീണു.
******************
ഉപസംഹാരം
മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, കേരളം കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ വിചാരണകളിലൊന്നിന് തുടക്കമായി.
സാവിത്രി അമ്മ, വിശ്വനാഥൻ, ഡേവിഡ്. മൂന്നുപേരും അഴികൾക്ക് പിന്നിലായി. സാബിൻ മാത്യു കേസിന്റെ പ്രധാന സാക്ഷിയായി. അവന്റെ മൊഴി നിർണ്ണായകമായി.
**************
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, ഋഷികേശ് ഫിസിയോതെറാപ്പി സെന്ററിൽ വെച്ച് സാബിൻ മാത്യുവിനെ സന്ദർശിച്ചു. വീൽചെയറിലാണെങ്കിലും, അവന്റെ മുഖത്ത് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരുതരം ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു.
“സാർ,” അവൻ ഋഷികേശിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
“പാതകൾ എത്ര വളഞ്ഞതാണെങ്കിലും, അവസാനം അതൊരു നേർരേഖയിൽ എത്തുമെന്ന് പറയുന്നത് ശരിയാണ്, അല്ലേ?”
ഋഷികേശ് പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അതെ. പക്ഷേ, ചിലപ്പോൾ ആ നേർരേഖ കണ്ടെത്താൻ ഒരുപാട് ദൂരം സഞ്ചരിക്കേണ്ടി വരും.”
അന്ന് രാത്രി, തന്റെ ഓഫീസിലിരുന്ന് ഋഷികേശ് വർമ്മ ആ കട്ടിയുള്ള ഫയൽ അടച്ചു. അതിന്റെ പുറത്ത് ചുവന്ന മഷിയിൽ കുറിച്ചിരുന്നു –
“ചുവന്ന പാതകൾ”
അയാൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. നഗരം അതിന്റെ രാത്രിയിലെ വെളിച്ചത്തിൽ കുളിച്ചുനിൽക്കുന്നു. വഴികൾ ശാന്തമാണ്.
അയാൾ തന്റെ മേശപ്പുറത്തെ കലണ്ടറിലേക്ക് നോക്കി. ഒക്ടോബർ 17, 2025. വെള്ളിയാഴ്ച. ഈ നീണ്ടതും രക്തപങ്കിലവുമായ അന്വേഷണം തുടങ്ങിയതും ഒരു വെള്ളിയാഴ്ചയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ, തിരശ്ശീല വീഴുമ്പോഴും മറ്റൊരു വെള്ളി.
കാലം അതിന്റെ കണക്കുകൾ കൃത്യമായി അവസാനിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
ചുവന്ന പാതകൾ ഇപ്പോൾ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
തൽക്കാലത്തേക്ക്…..
ശുഭം
നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം എന്ത് തന്നെ ആയാലും അറിയിക്കണേ….